Bajka o lisie, który chciał być cicho

— Bajka do czytania —

W małym lesie, pod wielkim dębem, mieszkał lisek Rysio. Miał rude futerko i ogon jak pędzel malarza. Ale najbardziej lubił mówić – mówił bez przerwy, od rana do wieczora.

„Patrz, mamo, liść!” – wołał. „O, ślimak!” – krzyczał. „A dlaczego niebo jest niebieskie?” – pytał. Mama liska czasem wzdychała cichutko, bo Rysio nie słuchał odpowiedzi – już biegł dalej, opowiadając coś nowego.

Pewnego dnia Rysio spotkał sowę. Siedziała na gałęzi i patrzyła w gwiazdy. „Sowo, sowo, co robisz? Dlaczego nic nie mówisz?” – szczebiotał lisek. Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: „Czasem warto posłuchać, co mówi las. Usiądź ze mną.”

Rysio usiadł, choć było mu trudno. Z początku słyszał tylko własne myśli. Ale po chwili usłyszał szum wiatru, potem cichy szelest liści, a potem – jakby ktoś śpiewał. To mały strumyk płynął w dole.

„Ładne?” – zapytała sowa. Lisek skinął głową. „Kiedy słucham, czuję się spokojny” – szepnął. Sowa pogłaskała go skrzydłem: „To twój sekret – umiesz słuchać, gdy tylko zechcesz.”

Od tego dnia Rysio nie mówił już cały czas. Zatrzymywał się, by posłuchać, jak wróbel ćwierka, jak wiatr gra na trawach, jak mama woła go na kolację. I odkrył, że cisza też może być piękna.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Rysio leżał w swojej norce. Mama lisa przytuliła go i powiedziała: „Jesteś mądrym liskiem, synku.” Rysio uśmiechnął się i zamknął oczy. Wokół panowała cisza, a on zasnął spokojnie, słuchając szumu lasu.