Żołądź Zuzi

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkała mała wiewiórka o imieniu Zuzia. Miała rudą kitkę i bardzo bystre oczka.

Pewnego słonecznego dnia Zuzia skakała po drzewach i nagle zobaczyła pod dębem wielki, błyszczący żołądź. Był największy ze wszystkich!

– Ale skarb! – ucieszyła się Zuzia i przytuliła żołądź do siebie. Chciała go schować w swojej dziupli, żeby nikt nie znalazł.

Po chwili przybiegł szary królik Franek. – Dzień dobry, Zuziu! Widzę, że znalazłaś pyszny żołądź. Ja też jestem głodny – powiedział cichutko.

Zuzia spojrzała na żołądź, potem na Franka. Zastanowiła się chwilę i uśmiechnęła. – Chodź, podzielimy się! – zawołała radośnie. Połowę dała królikowi, a połowę zostawiła dla siebie.

Kiedy jedli, z krzaka wyszedł jeżyk Igiełka. – Mniam, pachnie pysznym żołędziem – mruknął. Zuzia bez wahania dała mu kawałek swojego. Wszyscy byli najedzeni i szczęśliwi.

Wieczorem sowa Hela zapytała: – Zuziu, oddałaś swój skarb. Nie żałujesz? Wiewiórka pokręciła głową. – Nie, Helu. Kiedy się dzielimy, radość jest większa niż żołądź.

Kiedy na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, Zuzia wślizgnęła się do swojej miękkiej dziupli. Zamknęła oczka i słyszała tylko szum liści i ciche pohukiwanie sowy. – Dobranoc, mała wiewiórko – szepnął wiatr i wszystko ucichło.