Bajka o leśniczym, który rozmawiał z drzewami

— Bajka do czytania —

W głębokim, zielonym lesie mieszkał pan Wojtek. Był leśniczym i każdego dnia zakładał swoją brązową czapkę, brał laskę i ruszał między drzewa.

Pan Wojtek znał każdą ścieżkę, każde wzgórze i każdy strumyk. Ale najbardziej lubił słuchać. Kiedy wiatr poruszał liśćmi, on kiwał głową, jakby rozmawiał z przyjacielem. – Dzień dobry, dębie – mówił cicho. – Jak się masz, brzozo? – pytał, a gałęzie szeleściły w odpowiedzi.

Pewnego dnia do lasu przyszła mała Zosia z dziadkiem. Zosia pierwszy raz widziała leśniczego. – Dziadku, a co on robi? – spytała. Dziadek uśmiechnął się. – Pan Wojtek opiekuje się lasem. To taki dom dla zwierząt i drzew.

Pan Wojtek usłyszał Zosię i podszedł. – Cześć, mała. Chcesz zobaczyć, jak słucham drzew? – zapytał. Zosia skinęła głową. Leśniczy położył dłoń na korze starego buku i zamknął oczy. – Słyszę, jak mówi, że ptaki mają dziś dużo pracy – szepnął. Zosia też przyłożyła ucho i wydało jej się, że słyszy cichutkie ćwierkanie.

Potem pan Wojtek pokazał Zosi ślady sarenki na mokrej ziemi. – Widzisz? Tędy przeszła mama z dzieckiem. Trzeba uważać, żeby nie płoszyć zwierząt – tłumaczył. Zosia obiecała, że zawsze będzie cicho w lesie.

Kiedy słońce zaczęło chować się za drzewami, leśniczy odprowadził Zosię i dziadka na skraj lasu. – Dziękuję za wizytę – powiedział. – Pamiętaj, że las to wielka rodzina. Każdy ma w niej swoje miejsce.

Wieczorem, gdy Zosia leżała w łóżku, zamknęła oczy i wyobraziła sobie, że słyszy szum drzew. – Dobranoc, lesie – wyszeptała. – Dobranoc, panie Wojtku. I zasnęła spokojnie, otulona ciszą.

Gwiazdy na niebie migotały jak iskierki, a las oddychał równo, jak wielki, zielony sen.