Bajka o lektorze Kiciusiu

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał mały zajączek o imieniu Kicuś. Kicuś bardzo lubił słuchać bajek, szczególnie tych czytanych na głos przez mamę. Pewnego wieczoru pomyślał: „Ja też chcę czytać tak pięknie, żeby wszyscy mnie słuchali!”

Następnego dnia Kicuś poszedł na polanę, gdzie mieszkała mądra sowa Zosia – znana lektorka leśnych audycji. Sowa Zosia miała okulary na dziobie i zawsze czytała książki z wielką pasją. Kicuś zapytał: „Sowo Zosiu, naucz mnie czytać na głos jak ty!” Sowa uśmiechnęła się i skinęła głową.

„Najpierw musisz nauczyć się mówić wyraźnie i dbać o oddech” – powiedziała Zosia. Ćwiczyli razem: „Bzzz jak pszczółka, szszsz jak wietrzyk, mmm jak miód”. Kicuś powtarzał, a jego głos stawał się coraz czystszy. Sowa chwaliła go za każdym razem.

Kiedy Kicuś opanował dźwięki, Zosia pokazała mu, jak zmieniać głos w zależności od emocji. „Cicho jak myszka, gdy mówimy o śnie, głośno jak dzięcioł, gdy coś jest zabawne!” – tłumaczyła. Kicuś próbował czytać o smoku i księżniczce, a jego głos to wznosił, to opadał.

Pewnego wieczoru sowa Zosia powiedziała: „Jesteś gotowy, Kiciusiu. Dzisiaj przeczytasz bajkę swoim przyjaciołom”. Kicuś trochę się denerwował, ale wziął głęboki oddech i zaczął: „Dawno, dawno temu, w krainie marzeń…” Zwierzęta słuchały z zapartym tchem – mała wiewiórka, jeżyk i nawet stary miś.

Kiedy skończył, wszyscy zaklaskali. „Jaki ładny głos!” – zawołała wiewiórka. „Czytałeś tak, jakby bajka działa się naprawdę!” – dodał jeżyk. Kicuś poczuł wielką radość – udało mu się zostać lektorem! Od tej pory każdego wieczoru czytał swoim przyjaciołom na dobranoc.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kicuś wrócił do swojej norki. Mama pogłaskała go po głowie i powiedziała: „Jesteś wspaniałym lektorem, synku”. Kicuś uśmiechnął się, zamknął oczy i zasnął słodko, mając we śnie głos pełen magii.