Bajka o dublerze Tulisiu

— Bajka do czytania —

W małym teatrzyku za wielką kurtyną mieszkał Miś Tuliś. Każdego dnia obserwował, jak główny aktor – Królik Skoczek – tańczył i śpiewał na scenie. Tuliś był dublerem, czyli misiem, który uczył się tych samych ruchów i słów, żeby móc zastąpić Skoczka, gdyby ten zachorował albo się zmęczył.

Pewnego wieczoru, tuż przed przedstawieniem, Królik Skoczek zachrypł. – Och, och – powiedział cichutko – nie mogę dziś śpiewać. Tuliś poczuł, jak jego serduszko bije mocniej. Czy to jego wielka chwila?

Reżyser Sowa Mądra spojrzała na Tulisia. – Tulisiu, dziś ty jesteś głównym aktorem. Pamiętaj, że znasz każdy krok i każde słowo. Miś poprawił swoją czerwoną muszkę i wszedł na scenę. Światła rozbłysły, a dzieci w sali klasnęły.

Tuliś zatańczył taniec marchewki, ale potknął się o własną łapkę. Wszyscy zamarli. Wtedy Tuliś przypomniał sobie, że dubler to nie tylko ktoś, kto czeka – to ktoś, kto pomaga, gdy trzeba. Uśmiechnął się, podniósł marchewkę i powiedział: – Hop! I zatańczył jeszcze lepiej.

Publiczność biła brawo, a Tuliś czuł się szczęśliwy. Po przedstawieniu Królik Skoczek przytulił go. – Dziękuję, że byłeś gotowy – szepnął. Tuliś zrozumiał, że bycie dublerem to nie bycie gorszym, tylko bycie ważnym wsparciem.

Tej nocy Tuliś leżał w swoim łóżeczku obok teatralnej szafy. Przez okno wpadało światło gwiazd. Czuł ciepło w sercu. Wiedział, że jutro znów będzie dublerem – i to jest w porządku.

Zamknął oczy, a gwiazdy cichutko nuciły mu kołysankę. Dobranoc, Tulisiu – szumiały. Dobranoc, dzielny dublerze. I Tuliś zasnął spokojnie, marząc o kolejnej przygodzie na scenie.