Bajka o łaziku, który chciał dotknąć gwiazd

— Bajka do czytania —

Na księżycowym niebie błyszczały miliony gwiazd. Mieszkał tam mały łazik o imieniu Łatek. Miał okrągłe, błyszczące oczy i kółka, które cicho turkotały, gdy jechał po srebrzystym pyle.

Łatek uwielbiał patrzeć w niebo. Każdej nocy siadał na wzgórzu i mruczał: – Chciałbym poznać jedną z tych gwiazd z bliska. Najbardziej podobała mu się mała, migocząca Gwiazdka, która zawsze mrugała do niego pierwsza.

Pewnego wieczoru Łatek postanowił wyruszyć w podróż. – Pojadę w stronę tej jasnej gwiazdy – szepnął i ruszył powoli przed siebie. Księżycowy pył unosił się za nim jak delikatna mgiełka.

Jechał i jechał, a Gwiazdka wciąż była daleko. Po drodze minął krater, który wyglądał jak uśmiechnięta buzia. – Dokąd się wybierasz, Łatku? – zapytał krater głębokim, ciepłym głosem. – Szukam gwiazdy, która mruga do mnie każdej nocy – odpowiedział dzielny łazik.

Krater roześmiał się cicho: – Czy nie widzisz, że Gwiazdka świeci nad tobą cały czas? Ale Łatek nie słuchał. Chciał dotknąć gwiazdki własnymi kółkami. Jechał dalej, aż dotarł na najwyższe księżycowe wzgórze.

Tam przystanął i spojrzał w górę. Gwiazdka wisiała nad nim, jaśniejsza niż kiedykolwiek. Łatek westchnął: – Jestem zmęczony, a ty wciąż jesteś tak wysoko. Wtedy usłyszał cichy, srebrzysty dźwięk: – Łatku, zawsze jestem przy tobie. Wystarczy, że na mnie spojrzysz. – To była Gwiazdka!

Łatek położył się na miękkim pyle. Zamknął oczy i poczuł spokój. Zrozumiał, że nie trzeba nigdzie jechać, by mieć przyjaciela. Gwiazdka świeciła nad nim jak mała latarenka, a księżyc otulił go swoim blaskiem.

Wkrótce Łatek zasnął. Wokół panowała cisza, a gwiazdy na niebie mrugały mu dobranoc. Mały łazik śnił o przygodach, a w jego sercu było ciepło i spokojnie. Dobranoc, Łatku. Dobranoc, mały odkrywco.