Iskierka i Kurki z Kurnika

— Bajka do czytania —

W starym, drewnianym kurniku na skraju łąki mieszkała gromadka kur. Były wśród nich białe, rude i złociste, ale jedna z nich wyróżniała się najbardziej – mała, pstrokata kura o imieniu Iskierka. Iskierka była bardzo ruchliwa i zawsze chciała wszystko zrobić najszybciej na świecie.

Każdego ranka kurki wychodziły na podwórko, by szukać ziaren. Iskierka biegała w kółko, podskakiwała i tak się spieszyła, że często potykała się o własne nogi. – Iskierko, zwolnij – mówiła stara kura Karmelka. – Ziarna nie uciekną, a ty się zmęczysz. Ale Iskierka nie słuchała, bo myślała, że jak będzie najszybsza, to znajdzie najwięcej jedzenia.

Pewnego dnia w kurniku zapanował wielki hałas. Okazało się, że wiatrak stojący obok podwórka przewrócił się i zagrodził drogę do najlepszego kącika z ziarnami. Kurki były zmartwione – nie mogły przejść. – Ja to załatwię! – zawołała Iskierka i popędziła w stronę wiatraka. Próbowała go odsunąć, szarpała, pchała, ale wiatrak ani drgnął. Zmęczona usiadła na trawie, a z oczu popłynęły jej łzy.

Wtedy podeszła do niej Karmelka. – Iskierko, w pojedynkę nic nie zdziałasz. Ale jeśli wszystkie kurki wezmą się za jedno, może nam się udać. Iskierka spojrzała na przyjaciółki. – Przepraszam, myślałam, że dam radę sama – wyszeptała. – Nic się nie stało – odparła Karmelka. – Ważne, że teraz rozumiesz.

I tak wszystkie kurki ustawiły się w rzędzie. Karmelka wydawała komendy, a każda kura pchała z całych sił. Iskierka też dołączyła, tym razem cierpliwie słuchając instrukcji. Po chwili wiatrak zaskrzypiał i powoli się przesunął. – Udało się! – zapiszczały kurki radośnie. Iskierka uśmiechnęła się – zrozumiała, że razem są silniejsze.

Od tego dnia Iskierka nie spieszyła się już tak bardzo. Nauczyła się, że czasem warto zwolnić, posłuchać innych i działać wspólnie. Kurki często siadały na grzędzie i rozmawiały o swojej przygodzie, a Iskierka zawsze wtedy dodawała: – Najważniejsze, że jesteśmy razem.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, kurki wróciły do kurnika. Karmelka ułożyła się wygodnie, a Iskierka wtuliła w jej ciepłe pióra. – Dobranoc, Iskierko – szepnęła Karmelka. – Śpij spokojnie. A Iskierka, patrząc na migoczące gwiazdy przez szparę w dachu, pomyślała, że to był najpiękniejszy dzień. Zamknęła oczy i z uśmiechem zasnęła.