Kurka Złotko i zagubione piórko

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym kurniku mieszkała kurka o imieniu Złotko. Miała miękkie, żółte piórka i grzebień jak mała korona.

Pewnego dnia Złotko spacerowała po podwórku i nagle zobaczyła coś błyszczącego w trawie. To było małe, srebrne piórko! „Czyje to piórko?” – zastanawiała się.

Podeszła do kaczki Balbiny. „Balbino, czy zgubiłaś to piórko?” Balbina pokręciła głową. „Nie, moje piórka są szare i gładkie. To piórko jest srebrne i lśniące.”

Złotko pobiegła do indyka Ignacego. „Ignacy, czy to twoje piórko?” Indyk popatrzył i zaśmiał się. „Ja mam duże, kolorowe pióra na ogonie. To piórko jest małe, zupełnie nie moje.”

Złotko usiadła na kamieniu i westchnęła. „Czyje to piórko? Nikt go nie chce.” Wtedy usłyszała cichy głosik: „Przepraszam, to moje piórko.”

Odwróciła się i zobaczyła małą wróbelkę. „Zgubiłam je, gdy wiatr zawiał. Dziękuję, że je znalazłaś.” Złotko uśmiechnęła się i oddała piórko. „Cieszę się, że trafiło do właścicielki.”

Wróbelka zatrzepotała radośnie. „Jesteś bardzo miła. Dziękuję!” I odleciała. Złotko poczuła ciepło w sercu – była szczęśliwa, że mogła pomóc.

Gdy słońce schowało się za chmury, Złotko wróciła do kurnika. Ułożyła się w słomie, przymknęła oczy i patrzyła na gwiazdy za oknem. „Dobranoc, mała wróbelko” – szepnęła i zasnęła spokojnie.