Bajka o kucharzu, który gotował gwiazdy

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, mieszkał kucharz Tomek. Miał on fartuch w żółte i niebieskie paski, a na głowie nosił wysoki, biały czepiec. Każdego ranka wstawał wcześnie, by przygotować coś pysznego dla swoich przyjaciół.

Tomek uwielbiał gotować. Jego kuchnia pachniała wanilią i cynamonem, a na półkach stały słoiki pełne tajemniczych przypraw. Ale najbardziej lubił gotować z gwiazd. Tak, z prawdziwych gwiazd, które spadały z nieba prosto do jego garnka.

Pewnego dnia do kuchni Tomka przyszedł mały zajączek Kicuś. Był smutny, bo nie umiał skakać tak wysoko jak inne zajączki. – Kucharzu Tomku, czy możesz ugotować coś, co sprawi, że będę szczęśliwy? – zapytał.

Tomek uśmiechnął się i sięgnął po najjaśniejszą gwiazdę. Wrzucił ją do garnka z mlekiem i dodał łyżkę miodu. Mieszał powoli, a z garnka zaczęły unosić się małe, błyszczące bąbelki. – To zupa z gwiazd – powiedział. – Każdy, kto ją zje, poczuje się wyjątkowy.

Kicuś zjadł zupę i od razu poczuł, jak jego serce robi się lekkie. Zaczął podskakiwać, a jego skoki stawały się coraz wyższe. – Dziękuję, Tomku! – zawołał. – Teraz wiem, że nie muszę być najlepszy, by być szczęśliwy.

Potem przyszła sowa Zosia, która bała się ciemności. Tomek ugotował jej gwiazdkowy kisiel, który świecił w ciemności. Sowa zjadła i od razu przestała się bać. – Gwiazdy są twoimi przyjaciółmi – powiedział Tomek. – Zawsze będą świecić dla ciebie.

Wieczorem Tomek usiadł na progu swojej kuchni i patrzył w niebo. Widział, jak gwiazdy migoczą i uśmiechają się do niego. Wiedział, że każda z nich może komuś pomóc. I to było najpiękniejsze w jego gotowaniu.

Kiedy księżyc wszedł wysoko, Tomek zdjął czepiec i położył się spać. Wokół jego kuchni unosiła się cisza, a gwiazdy cicho nuciły kołysankę. Dobranoc, mały kucharzu – szumiały. – Śpij spokojnie, bo jutro znów będziesz gotować radość.