Ciągnik Tadek i Gwiezdne Pole

— Bajka do czytania —

Mały, czerwony ciągnik o imieniu Tadek mieszkał w stodole na skraju wielkiego, złotego pola. Każdego ranka patrzył przez okno, jak inne maszyny wyjeżdżają do pracy. Traktor Zbyszek głośno warczał, a kombajn Kasia szumiała wśród zboża. Tadek wzdychał cichutko i myślał: "Jestem za mały, by orać pole. Jestem za wolny, by ścigać się z traktorami. Czy jestem do czegoś potrzebny?"

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za lasem, Tadek usłyszał cichutkie popiskiwanie. To mały, szary zajączek utknął w miękkim błocie przy strumyku. "Pomóż mi, proszę!" - zawołał zajączek, machając długimi uszami. Tadek zawahał się - był taki mały, a błoto było głębokie. Ale przypomniał sobie, że ma mocne, grube opony.

Ciągnik Tadek powoli podjechał do strumyku. Jego wielkie koła zakręciły się, a błoto rozbryzgnęło na boki. "Chwyć się mojego haka!" - zawołał Tadek. Zajączek złapał się mocno, a Tadek pociągnął go delikatnie, aż mały przyjaciel wyszedł na suchy ląd. "Dziękuję! Jesteś dzielny i silny!" - pisnął zajączek, otrzepując futerko.

Gdy zapadł zmrok, Tadek wrócił do stodoły. Ale tym razem nie czuł się smutny. Na niebie pojawiły się gwiazdy, a jedna z nich błyszczała jaśniej niż inne. "Może to moja gwiazda?" - pomyślał Tadek. I nagle zrozumiał: nie trzeba być największym ani najszybszym, by być ważnym. Wystarczy pomóc komuś w potrzebie.

Zajączek przyszedł do stodoły z bukietem polnych kwiatów. "Dla ciebie, Tadku!" - powiedział. Tadek uśmiechnął się, a jego reflektory rozbłysły ciepłym, żółtym światłem. "Dziękuję" - szepnął. W stodole zrobiło się cicho i spokojnie. Gwiazdy mrugały przez okno, a Tadek, otulony zapachem siana, zamknął oczy i zasnął słodko.

Tej nocy Tadek śnił o gwiezdnym polu, gdzie wszystkie maszyny tańczyły w blasku księżyca. A on, mały ciągnik, prowadził ten taniec, bo miał w sercu odwagę i dobroć.