Bajka o kucharce Marysi i zaczarowanej zupie

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, przy ulicy Wesołej, stała przytulna restauracja "Pod Złotym Garnkiem". Pracowała w niej kucharka Marysia, która każdego ranka zakładała biały fartuch i czapkę z falbanką, a potem z uśmiechem wchodziła do kuchni. Dziś miała ugotować zupę pomidorową – ulubioną wszystkich dzieci.

Marysia wzięła duży garnek, nalała wody, dodała dojrzałe pomidory, marchewkę i odrobinę magii – bo Marysia wierzyła, że każda potrawa gotowana z sercem ma w sobie coś wyjątkowego. Mieszała drewnianą łyżką i nuciła piosenkę o gotowaniu.

Nagle z garnka uniósł się złoty dymek, a w nim mały, błyszczący duszek. „Jestem Kuchareczek – powiedział cieniutkim głosikiem. – Dziękuję, że dodałaś do zupy uśmiech i dobre myśli. Spełnię twoje życzenie!” Marysia pomyślała chwilę i szepnęła: „Chciałabym, żeby każdy, kto zje moją zupę, poczuł się szczęśliwy.”

Kuchareczek klasnął w dłonie i zniknął. Marysia nalała zupę do miseczek i postawiła na stolikach. Pierwszy przyszedł mały Franek, który był smutny, bo zgubił swoją ulubioną zabawkę. Gdy zjadł łyżkę zupy, uśmiechnął się szeroko i zawołał: „Znalazłem! Mam ją w kieszeni!”

Potem wbiegła Zosia, która bała się ciemności. Po kilku łykach zupy poczuła się odważna i powiedziała: „Już się nie boję! Ciemność jest jak ciepły kocyk.” Wreszcie przyszedł pan Wojtek, który miał dużo pracy i był zmęczony. Zupa dodała mu sił, a on zatańczył wesoło między stolikami.

Wieczorem Marysia posprzątała kuchnię, umyła garnek i zdjęła fartuch. „Dziękuję ci, Kuchareczku – powiedziała cicho. – Dziś zrozumiałam, że gotowanie to nie tylko praca, ale też sposób, by dawać radość.” Kuchareczek pojawił się na chwilę na parapecie, pomachał i zniknął w blasku księżyca.

Marysia poszła do swojego pokoiku nad restauracją, położyła się do łóżka i patrzyła przez okno na gwiazdy. Każda gwiazda błyszczała jak mały garnek pełen ciepła. „Dobranoc, Kuchareczku – szepnęła. – Dobranoc, świecie.” I zasnęła spokojnie, marząc o nowych, pysznych potrawach.

W całym miasteczku zapanowała cisza. Nawet wiatr przestał szeleścić liśćmi, by nie budzić śpiących. A w „Pod Złotym Garnkiem” na kuchence stał pusty garnek, gotowy na kolejny dzień pełen magii i smaku.