Króliczek Kicuś i księżycowa kołysanka

— Bajka do czytania —

Kiedy mały Króliczek Kicuś nie mógł zasnąć, postanowił wyjrzeć przez okno. Na niebie wisiał wielki, okrągły księżyc, który uśmiechał się do niego łagodnie.

— Dlaczego nie śpisz, mały przyjacielu? — zapytał księżyc cichym, miękkim głosem. Kicuś westchnął i odpowiedział: — Nie wiem, po prostu nie mogę zamknąć oczu.

Księżyc zaświecił cieplej i opowiedział Króliczkowi o gwiazdach. — Widzisz te małe lampki? Każda z nich to cicha opowieść o spokoju. Możesz je policzyć, żeby powoli zasnąć.

Kicuś spojrzał w górę i zaczął liczyć: jedna, dwie, trzy… Ale gwiazdy były takie piękne, że zapomniał o liczeniu. — Jak ty to robisz, księżycu? — zapytał. — Zawsze jesteś taki spokojny.

— Bo nauczyłem się słuchać ciszy — odparł księżyc. — Gdy noc zapada, daję odpocząć swojemu blaskowi. Nawet ja potrzebuję chwili wytchnienia, żeby świecić każdej nocy.

Króliczek zamknął oczy i wyobraził sobie, że sam staje się małym, srebrnym promykiem. Czuje delikatny wiatr i słyszy tylko swoje własne, równiutkie oddechy.

— A teraz połóż się wygodnie — szepnął księżyc. — Niech każdy oddech będzie jak fala, która unosi cię do krainy snów. Nic nie musisz robić, po prostu odpocznij.

Kicuś przeciągnął się w swoim łóżeczku i poczuł, jak powieki robią się ciężkie. Ziewnął cichutko i odparł: — Dziękuję, księżycu. Jesteś najlepszym przyjacielem nocy.

I tak Króliczek Kicuś zasnął, a księżyc przez całą noc czuwał nad nim, aż do poranka. Świecił delikatnie, by żaden koszmar nie przyszedł, i nucił bezgłośną kołysankę.