Księżniczka, która nie lubiła korony

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej zielonych wzgórz i błękitnych jezior, mieszkała księżniczka Maja. Maja nie lubiła nosić ciężkiej złotej korony ani tańczyć na balach. Najbardziej kochała swój ogród, gdzie mogła boso biegać po trawie i rozmawiać z ptakami.

Pewnego dnia wydarzyło się coś strasznego. Wszystkie kwiaty w królewskim ogrodzie zaczęły więdnąć. Nawet te najpiękniejsze róże i kolorowe tulipany smutno zwiesiły głowy. Król zwołał mędrców, ale żaden nie znał ratunku.

Maja postanowiła działać. Zapomniała o koronie i sukni, założyła stare sandały i poszła do ogrodnika, pana Bartka. Pan Bartek był stary i mądry, ale tym razem i on nie wiedział, co robić. „Widzisz, księżniczko, kwiaty potrzebują czegoś więcej niż wody i słońca” – powiedział.

„Czego?” – zapytała Maja. Pan Bartek wzruszył ramionami. Wtedy do ogrodu wbiegła Zosia, córka kucharki i najlepsza przyjaciółka Mai. „Może kwiatom brakuje miłości?” – szepnęła nieśmiało. Maja spojrzała na nią i uśmiechnęła się.

Dziewczynki postanowiły spróbować. Każdego ranka i wieczoru chodziły do ogrodu, głaskały listki, szeptały do kwiatów dobre słowa i nuciły ciche piosenki. Maja zbierała kroplę rosy dla każdej uschniętej łodyżki.

Po kilku dniach stał się cud. Najpierw jeden mały stokrotek uniósł główkę, potem kolejne kwiaty zaczęły prostować się i rozkwitać. Wkrótce cały ogród znów był pełen kolorów i zapachów. Król był zdumiony, a pan Bartek uśmiechnął się tajemniczo.

„Od tej pory Maja wiedziała, że największą siłę ma nie korona, ale serce gotowe pomagać. Zosia została jej ogrodniczką, a każdy kwiat w królestwie przypominał, że nawet małe gesty mogą zdziałać wielkie rzeczy.

Tej nocy księżniczka Maja położyła się do łóżka i spojrzała w okno. Na niebie świeciły gwiazdy, a w ogrodzie cicho szumiały kwiaty. Zamknęła oczy i pomyślała: „Jaki piękny jest świat, gdy ludzie dbają o siebie nawzajem”. I zasnęła spokojnie, z uśmiechem na twarzy.