Bajka o księżniczce Zosi i zaczarowanym kamyku

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie Błękitnych Łąk, mieszkała księżniczka Zosia. Miała złote loki i oczy jak niezapominajki, ale najbardziej lubiła patrzeć w niebo. Każdej nocy siadała na parapecie i liczyła gwiazdy, a księżyc uśmiechał się do niej szerokim, srebrnym uśmiechem. Pewnego wieczoru księżyc zniknął za chmurami, a kiedy się znów pojawił, jego uśmiech był smutny i wąski jak cienki rogalik. Zosia zmartwiła się – czy ktoś mu ukradł radość?

Następnego ranka księżniczka postanowiła odnaleźć zagubiony uśmiech księżyca. Ubrała wygodne trzewiki, wzięła mały plecaczek i ruszyła w drogę. Na skraju lasu spotkała wiewiórkę Tosię, która nerwowo przeskakiwała z gałęzi na gałąź. „Zgubiłam moje trzy orzeszki na zimę – poskarżyła się Tosia. – Bez nich będę głodna!” Zosia westchnęła: miała własną misję, ale serce podpowiedziało jej, żeby pomóc.

Księżniczka przeszukała krzaki pod wielkim dębem i znalazła orzeszki – jeden leżał pod mchem, drugi schował się w dziupli, a trzeci zabrał sroczce, która myślała, że to błyszczący guzik. „Dziękuję – pisnęła Tosia. – Weź ten zaczarowany kamyk odwdziękę. Jeśli go potrzymasz w dłoni, zobaczysz, że magia jest wszędzie, tylko trzeba umieć patrzeć.” Zosia wsadziła kamyk do kieszeni i ruszyła dalej.

Po chwili usłyszała ciche łkanie. Za starym głogiem siedział rycerz Mateusz, z twarzą schowaną w dłoniach. „Przegrałem turniej łuczniczy – wyszeptał. – Wszyscy się ze mnie śmieją, czuję się samotny.” Zosia usiadła obok i wyjęła z plecaka sucharka z miodem. „Każdy ma gorszy dzień – powiedziała. – Ale smutek mija szybciej, gdy dasz komuś uśmiechnąć się do ciebie.” Rycerz uśmiechnął się blado, a Zosia poczuła, jak kamyk w jej kieszeni robi się ciepły.

Szła dalej, a słońce chyliło się ku zachodowi. Nagle zobaczyła małego, szarego ptaszka, który upadł na ścieżkę. „Zraniłem skrzydełko – zaćwierkał słabiutko. – Nie mogę dolecieć do gniazda przed nocą.” Zosia ostrożnie wzięła ptaszka w dłonie, wyjęła chusteczkę i przewiązała mu skrzydełko. Potem posadziła go na niskiej gałęzi głogu i cicho pogwizdała kołysankę. Ptaszek zamknął oczy i zmrużył dziobek, a w sercu Zosi zrobiło się ciepło i spokojnie.

Gdy wróciła do zamku, noc już otuliła ziemię. Zosia usiadła na parapecie i spojrzała w górę. Księżyc znów się do niej uśmiechał – jasno, szeroko, radośnie. „Gdzie znalazłaś mój uśmiech?” – zapytał cichutko. Zosia potrzymała zaczarowany kamyk i szepnęła: „Nigdzie nie był zgubiony. Po prostu zapomniałeś, że prawdziwa magia mieszka w małych dobrych uczynkach. One rozświetlają wszystko wokół.” A kamyk w jej dłoni rozbłysnął delikatnym, gwiaździstym blaskiem.

Księżniczka Zosia położyła się do łóżka, wtuliła w puszystą poduszkę i patrzyła przez okno na błyszczący księżyc. Czuła spokój i radość – wiedziała, że nie trzeba iść na koniec świata, by znaleźć to, co najważniejsze. Zamknęła oczy, a srebrzysty blask otulił ją jak miękki koc. Dobranoc, Zosiu – szumiały gwiazdy. Śpij słodko, jutro znów będzie pełne ciepłych chwil.

W całym zamku zapadła cisza. Nawet strażnicy przy bramie zamilkli, bo usłyszeli cichy szept księżyca: „Dziękuję, księżniczko. Uśmiechnąłem się od ucha do ucha.” A potem wielki, srebrny uśmiech rozjaśnił niebo. Zosia westchnęła lekko, przytuliła do policzka mały kamyk, który wciąż był ciepły. I gdy ostatnia gwiazda mrugnęła do niej, odpłynęła w krainę snów, a z jej ust płynęło jedno słowo: dobranoc.