Księżniczka Julia i zagasłe gwiazdy

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym królestwie, mieszkała księżniczka Julia. Każdego wieczoru siadała w swoim ogrodzie i patrzyła w niebo pełne gwiazd. Gwiazdy były jej przyjaciółmi – migotały, jakby mówiły: „Dobranoc, Julio.”

Pewnego wieczoru, gdy Julia spojrzała w górę, zobaczyła coś dziwnego. Jedna gwiazda zgasła. Potem druga, trzecia… wkrótce całe niebo pociemniało. Księżniczce zrobiło się smutno. „Kto zaświeci mi teraz do snu?” – pomyślała.

Nagle do ogrodu wszedł mały rycerz Kuba. Miał na sobie błyszczącą zbroję z tektury i drewniany miecz. „Widziałem, że gwiazdy zniknęły” – powiedział. „Może razem uda nam się je odnaleźć?” Julia uśmiechnęła się i skinęła głową.

Poszli razem do starej studni życzeń, która stała na skraju lasu. Legenda głosiła, że jeśli ktoś wypowie życzenie z czystym sercem, studnia spełni je. Ale gdy zajrzeli do środka, zobaczyli tylko suchy kamień. „Nie ma wody” – westchnął Kuba.

Julia położyła dłoń na krawędzi studni. „Mama mówiła, że najważniejsze jest wierzyć” – szepnęła. Zamknęła oczy i powiedziała głośno: „Chcę, żeby gwiazdy znów zaświeciły, bo bez nich noc jest zbyt ciemna.”

Wtedy z wnętrza studni popłynęło ciepłe, złote światło. Wzniosło się wysoko w niebo i nagle wszystkie gwiazdy rozbłysły na nowo. Były jaśniejsze niż kiedykolwiek. Julia i Kuba spojrzeli na siebie z radością.

„Udało się!” – zawołał rycerz. Księżniczka przytuliła go i podziękowała. „Bez ciebie nie odważyłabym się pójść do studni” – powiedziała. Razem wrócili do zamku, a gwiazdy tańczyły nad ich głowami.

Tej nocy Julia położyła się do łóżka i przez okno patrzyła w rozgwieżdżone niebo. Czuła spokój i ciepło. „Dziękuję, przyjaciele” – szepnęła do gwiazd. I zasnęła słodko, wiedząc, że nawet w najciemniejszą noc zawsze znajdzie się światło.