Księżniczka Laila i Mały Smok Kompot

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kolorowych kwiatów i miękkich chmur, mieszkała mała księżniczka Laila. Miała złote loki i zawsze uśmiechnięte oczy.

Pewnego dnia, gdy Laila zbierała poziomki na swoim ulubionym pagórku, usłyszała dziwny dźwięk. To nie był szum wiatru ani śpiew ptaków – to było cichutkie "puf, puf".

Za krzakiem malin siedział mały, zielony smok. Był wielkości kota, miał łuski błyszczące jak szmaragdy, a z nozdrzy wydobywały mu się nie iskry, lecz różowe bąbelki.

– Nie bój się – powiedział smok, cmokając przy tym zabawnie. – Jestem Kompot. Nie umiem zionąć ogniem, tylko robić truskawkowe bąbelki.

Księżniczka zaśmiała się radośnie. – To jeszcze lepiej! – zawołała. – Będziemy mogli razem piec ciasteczka.

Spędzili całe popołudnie na zabawie. Kompot puszył bąbelki, a Laila łapała je w dłonie i zamieniała w małe, słodkie chmurki. Kiedy słońce zaczęło zachodzić, księżniczka zaprosiła smoka do zamku na kolację.

Tam, przy kominku, jedli malinowe muffiny i opowiadali sobie historie. Laila dowiedziała się, że smok nie jest straszny, tylko trochę nieśmiały, a Kompot zrozumiał, że przyjaźń jest najważniejsza na świecie.

Gdy nastała noc, księżniczka położyła się do swojego łóżka z baldachimem, a Kompot zwinął się w kłębek u jej stóp, cicho pochrapując. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a wiatr przyniósł zapach truskawek i spokoju.

– Dobranoc, przyjacielu – szepnęła Laila. – Jutro znów będziemy się bawić.

A smok odpowiedział cichutkim "puf, puf", które brzmiało jak najsłodsze dobranoc na świecie. I tak zasnęli oboje, otuleni ciszą i blaskiem księżyca.