Bajka o kruku i lisie

— Bajka do czytania —

W lesie nad strumieniem mieszkał kruk o imieniu Kruczek. Każdego ranka wylatywał na poszukiwanie błyszczących rzeczy – kolorowych kamyków, sreberek po cukierkach i małych monet. Najbardziej dumny był z niebieskiego szkiełka, które lśniło w słońcu jak prawdziwy szafir.

Pewnego dnia, gdy Kruczek przysiadł na starym dębie i podziwiał swoje znalezisko, z krzaków wyszedł lis Rudek. Rudek był sprytny i lubił żartować z innymi zwierzętami. Zobaczył kruka i zawołał: – Ojej, jaki piękny klejnot! Na pewno jesteś najmądrzejszym ptakiem w lesie, skoro masz takie cudeńko!

Kruczek poczuł dumę i wyprostował się. – To prawda – zaskrzeczał. – Znalazłem to sam! Chcesz zobaczyć z bliska? Rzucił szkiełko w powietrze, ale wiatr porwał je i wpadło do strumienia. Kruk zapłakał: – Moje skarby! Lis zaśmiał się cicho, ale potem spojrzał na kruka i zrobiło mu się przykro.

– Nie smuć się – powiedział Rudek. – To było tylko zwykłe szkło. Prawdziwe skarby są inne. Kruczek zdziwił się: – Jak to? Myślałem, że błyszczące rzeczy są najważniejsze. Lis westchnął i wskazał łapą na słońce przebijające przez liście.

– Zobacz, jak pięknie grają promienie. Albo posłuchaj szumu strumienia – to też skarby, ale nie można ich schować do gniazda. Kruczek zamyślił się. Nagle usłyszał ciche piski – to mała myszka wpadła w pułapkę. – Pomóżmy jej! – zawołał kruk. Razem uwolnili myszkę, a ona uśmiechnęła się do nich.

Od tego dnia Kruczek i Rudek zaczęli ze sobą spędzać czas. Kruczek uczył lisa rozpoznawać ptasie śpiewy, a lis pokazywał krukowi, gdzie najłatwiej znaleźć smaczne jagody. Zrozumieli, że najlepsze chwile to te spędzone razem, a nie samotne podziwianie błyskotek.

Wieczorem, gdy słońce zaszło, Kruczek usiadł na dębie, a Rudek położył się pod nim. – Dziękuję, że zostałeś moim przyjacielem – szepnął kruk. – Ja też dziękuję – odparł lis. Nad ich głowami rozbłysły pierwsze gwiazdy. Cisza otuliła las, a obaj zasnęli spokojnie, wiedząc, że najpiękniejsze skarby są w sercu.