Królowa Śniegu i ciepły kocyk

— Bajka do czytania —

Za oknem zamku małej księżniczki Zosi padał gęsty, puszysty śnieg. Zosia przykleiła nos do szyby i patrzyła, jak płatki wirują w powietrzu. Nagle zobaczyła coś niezwykłego – wśród śnieżycy pojawiła się postać w srebrzystej sukni.

To była Królowa Śniegu! Miała długie, lśniące włosy i koronę z sopli. Uśmiechnęła się do Zosi i zapytała: „Chcesz pobawić się ze mną na śnieżnej łące?” Zosia z radością skinęła głową i wybiegła z zamku.

Na łące wszystko było białe i miękkie. Królowa Śniegu pokazała Zosi, jak robić śnieżne aniołki. Razem lepiły bałwana z guzikami z jagód. Śnieg skrzypiał pod nogami, a powietrze pachniało zimą.

Po chwili Zosi zrobiło się zimno. Zaczęła tupać nogami i zacierać ręce. Królowa Śniegu spytała: „Co się stało?” Zosia odpowiedziała: „Jest mi zimno, chcę do domu, do mamy i taty.”

Królowa Śniegu skinęła głową i powiedziała: „Rozumiem. Zabawa na śniegu jest cudowna, ale prawdziwe ciepło znajdziesz w swoim zamku, w objęciach bliskich.” Zdjęła z szyi szalik utkany z gwiazdek i otuliła nim Zosię.

Zosia podziękowała i pobiegła do zamku. W progu czekali mama i tata. Przytulili ją mocno, a w kominku trzaskał ogień. Dali jej gorącą herbatkę z miodem i owinęli w miękki kocyk.

Wieczorem Zosia leżała w łóżku i patrzyła przez okno na gwiazdy. Jedna z gwiazd mrugnęła do niej – to Królowa Śniegu przesyłała jej dobranoc. Zosia uśmiechnęła się i zamknęła oczy.

Zasnęła spokojnie, marząc o śnieżnych przygodach, ale wiedziała, że najważniejsze jest ciepło domu i miłość rodziny. Dobranoc, mała księżniczko.