Bajka o Królowej Śniegu dla małej księżniczki

— Bajka do czytania —

Za górami, za lasami, w małym królestwie mieszkała księżniczka Zosia. Miała złote loczki i niebieskie oczy, ale nie lubiła zimy. Bali się, że śnieg jest zimny i mokry, a mróz szczypie w policzki.

Pewnego dnia Zosia wyjrzała przez okno. Wszędzie biało, a z nieba padały miękkie płatki. "Nie chcę wychodzić" – szepnęła i schowała się pod kołdrę.

Nagle do jej pokoju wpadł mały, srebrny pyłek. Kręcił się i wirował, a potem zamienił się w piękną kobietę w błękitnej sukni z lodu. To była Królowa Śniegu.

"Nie bój się, Zosiu" – powiedziała Królowa Śniegu łagodnym głosem. "Chodź ze mną, pokażę Ci, że śnieg jest przyjazny. Weź swój ciepły płaszczyk i rękawiczki."

Zosia nabrała odwagi i poszła z Królową. Zobaczyła, że śnieg iskrzy się jak diamenty, a sople przy sklepieniu grają cichą, srebrną muzykę. Królowa zrobiła z śniegu małą gwiazdkę i podała Zosi.

"To jest magiczna śnieżynka" – szepnęła Królowa. "Nigdy się nie stopi, zawsze będzie Cię przypominać, że nawet zima może być ciepła." Zosia uśmiechnęła się i poczuła, że policzki jej nie szczypią.

Po powrocie do zamku Zosia położyła śnieżynkę na poduszce. Była taka śliczna, że dziewczynka patrzyła na nią z zachwytem. "Dziękuję, Królowo" – pomyślała i wtuliła się w kocyk.

Gwiazdy na niebie mrugały do Zosi, a księżyc srebrzył się przez okno. Śnieżynka świeciła delikatnie jak mała lampka. Zosia zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, śniąc o srebrzystej krainie. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, śnieżynko.