Królowa Iskierka i przyjaciele ze śniegu

— Bajka do czytania —

Daleko na północy, gdzie śnieg jest puszysty jak pierzyna, a sople błyszczą jak diamenty, mieszkała mała królowa o imieniu Iskierka. Nie była smutną ani zimną królową – jej serce było gorące jak płomyk świecy, a śnieg wokół niej tańczył wesoło, gdy się śmiała.

Pewnego razu Iskierka usłyszała ciche chlipanie. To mały zajączek Białek płakał pod świerkiem, bo zgubił swoją ukochaną marchewkę. Królowa pochyliła się i zapytała: – Dlaczego płaczesz, mały przyjacielu? – Zgubiłem marchewkę, a bez niej nie mogę zrobić mojej ulubionej zupy – odpowiedział Białek.

Iskierka uśmiechnęła się i klasnęła w dłonie. Z jej rąk posypały się drobne, srebrzyste iskierki, które ułożyły się w kształt marchewki. – Oto nowa marchewka, a do tego jest ze śniegu i smakuje lodowymi landrynkami – powiedziała. Zajączek podskoczył z radości i zaczął chrupać, a chrup, chrup roznosiło się po całej łące.

Niedaleko mieszkała sowa Mądrala, która uwielbiała czytać książki. Tego dnia wiatr pomieszał jej kartki i wszystkie litery poukładały się do góry nogami. – Och, jak teraz przeczytam historię o śpiącym księżycu? – westchnęła.

Iskierka przybiegła z pomocą. Delikatnie musnęła palcem strony książki, i z każdym jej dotykiem litery wracały na swoje miejsce. Na dodatek z broszury zaczęły wylatywać małe, żółte gwiazdki, które oświetlały słowa. – Teraz możesz czytać i w nocy, Mądralu – szepnęła Iskierka. Sowa uśmiechnęła się i wtuliła w pióra.

Wkrótce do królowej przyszły dzieci z pobliskiej wioski – Antek i Zosia. – Iskierko, mamy dziś smutno, bo nie możemy bawić się na dworze, jest tak zimno – powiedzieli. Iskierka zaprowadziła ich w miejsce, gdzie śnieg był miękki jak poduszka. – Zbudujmy razem lodowy zamek, a zamiast murów niech będą wałki ze śniegu, które można przytulać – zaproponowała.

Dzieci i królowa rzeźbili śniegowe kule, robili psikusy i śmiali się głośno. Iskierka nauczyła ich, że gdy się śmiejesz, wokół robi się cieplej, a nawet lód topnieje od samego szczęścia. Białek przyniósł swoją marchewkę, Mądrala poczytała wesołe wierszyki, a z nieba popadały iskierki zamiast śniegu.

Gdy słońce zaczęło chować się za górami, a niebo zrobiło się granatowe, Iskierka powiedziała cicho: – Czas na sen. Dzieci położyły się na poduchach ze śniegu, a królowa otuliła je ciepłem swojego serca. Nad nimi świeciły gwiazdy – małe, srebrne punkciki, które mrugały na dobranoc.

Iskierka zdmuchnęła ostatnią iskierkę i szepnęła do wiatru: – Niech sen będzie słodki jak lody, a jutro znów się spotkamy. Wszyscy zasnęli spokojnie, a wokół panowała cisza i spokój – tylko gdzieniegdzie słychać było chrup, chrup zajączka, który we śnie zajadał swoją marchewkę.