Bajka o Królikach i Zaczarowanym Groszku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lasku, pod wielkim dębem, mieszkały dwa króliczki: Kica i Uszko. Kica miała mięciutkie, brązowe futerko, a Uszko długie, śmieszne uszy, które zawsze sterczały do góry.

Każdego ranka króliczki skakały po łące, szukając najsmaczniejszych koniczynek i soczystej trawki. Kica uwielbiała znajdować żółte mlecze, a Uszko liczył wszystkie biedronki, które spotkał po drodze.

Pewnego dnia, pod starym krzakiem jeżyn, Uszko znalazł coś niezwykłego: mały, zielony groszek, który delikatnie świecił w słońcu. – Popatrz, Kico! To musi być zaczarowany groszek! – zawołał podekscytowany.

Kica przybiegła i dotknęła groszku łapką. Groszek zaiskrzył i powiedział cieniutkim głosikiem: – Kto mnie znajdzie, ten nauczy się odwagi. Ale odwaga to nie siła – to umiejętność dzielenia się z innymi.

Króliczki spojrzały po sobie. – Dzielenie się? – zapytała Kica. – Ale my mamy tylko jeden groszek. Zaczarowany groszek uśmiechnął się: – Właśnie dlatego to takie ważne. Pomyślcie, komu mógłby sprawić radość.

Kica pomyślała o małej wiewiórce, która zgubiła orzeszki, a Uszko o starej sówce, która źle widzi w nocy. – Może groszek da im trochę światła? – szepnął Uszko. I tak króliczki postanowiły podzielić się swoim znaleziskiem.

Zaniosły groszek wiewiórce, a ta uśmiechnęła się od ucha do ucha. Potem pożyczyły go sówce, która mogła dzięki niemu łatwiej znajdować drogę do gniazda. Każdy, kto dostał groszek, czuł się odważniejszy i szczęśliwszy.

Wieczorem Kica i Uszko wróciły do swojej norki. Były zmęczone, ale bardzo szczęśliwe. – Dzielenie się to naprawdę wielka odwaga – powiedziała Kica, ziewając. Uszko przytulił się do siostry i zamknął oczy. Nad lasem zapadła cicha, gwiaździsta noc.