Króliczek Puszek i księżniczka Lilia

— Bajka do czytania —

W królestwie Gwiazdolii, gdzie nocą niebo mieni się tysiącami iskier, mieszkała księżniczka Lilia. Mimo że jej zamek był pełen zabawek i służby, dziewczynka bała się ciemności. Każdej nocy, gdy słońce chowało się za górami, prosiła: „Mamusiu, zostań ze mną”. Ale królowa musiała odpoczywać, więc księżniczka zostawała sama.

Król, troskliwy ojciec, rozkazał rycerzom przynieść coś, co rozjaśni noc w pokoju córki. Rycerze przynieśli ogromne pochodnie, które dymiły i parzyły. Kolejnej nocy – srebrne lustra odbijające blask księżyca, ale świeciły zbyt jaskrawo. Lilia płakała.

Pewnej księżycowej nocy, gdy rycerze już się poddali, do okna księżniczki wskoczył mały króliczek o śnieżnobiałym futerku. Miał na imię Puszek. Zauważył, że Lilia nie śpi i cicho pyta: „Dlaczego twoje oczy są mokre?”. Księżniczka wyznała mu swój strach.

Puszek odpowiedział: „W mojej norce też czasem jest ciemno, ale nauczyłem się, że gdy zamknę oczy, moje uszy zaczynają świecić. Chcesz zobaczyć?”. Lilia zdziwiła się, gdy z uszu króliczka popłynął łagodny, błękitny blask. „To magia przyjaźni” – szepnął Puszek.

Od tej nocy Puszek przychodził do księżniczki. Uczył ją, że ciemność to tylko tło dla gwiazd, a strach znika, gdy myśli się o czymś miłym. Razem rysowali palcem na suficie wzory z wyobraźni. Rycerze, widząc to, postanowili nauczyć się od króliczka czułości – zamiast mieczy nosili kwiaty.

Pewnego dnia Puszek musiał wrócić do swojej rodziny. Lilia była smutna, ale przypomniała sobie, że ma w sercu jego blask. „Gdy zamknę oczy, zobaczę twój błękit” – powiedziała. I rzeczywiście, odtąd sama potrafiła ukołysać się do snu.

A gdy księżniczka w końcu zasypiała, Puszek pisał na niebie srebrne opowieści, a gwiazdy śpiewały jej kołysanki. Dobranoc, Lilio – szumiały wiatrem. W całym królestwie zapanował spokój, a zamek otuliła cisza nasycona błękitnym blaskiem przyjaźni.