Królewna Jagódka i zaczarowana kołderka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w kraju miękkich chmurek i kolorowych motyli, mieszkała maleńka królewna o imieniu Jagódka. Miała złote loczki i oczy jak dwa błękitne jeziorka, a uśmiech miała słodszy niż poranna rosa.

Najbardziej na świecie królewna Jagódka kochała swoją kołderkę. Nie była to zwyczajna kołderka – była uszyta z płatków kwiatów i przetykana promieniami słońca. Gdy tylko nią się przykrywała, od razu robiło jej się ciepło i przyjemnie.

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Jagódka poczuła, że jej powieki robią się ciężkie. Ziewnęła słodko i przytuliła kołderkę do policzka. Nagle z kołderki wysypały się malutkie, lśniące kropelki – to były sny!

Każda kropelka zamieniała się w coś innego. Jedna stała się różowym obłoczkiem, który uniósł Jagódkę wysoko w niebo. Tam tańczyła z księżycowymi króliczkami i zbierała gwiazdki do koszyczka.

Druga kropelka zmieniła się w pluszowego misia, który szeptał jej do uszka: „Śpij, śpij, maleńka, jutro znów będzie nowa przygoda”. Jagódka uśmiechnęła się przez sen i przytuliła misia najmocniej jak umiała.

Trzecia kropelka przyniosła zapach świeżych malin i lawendy. Powietrze w pokoju zrobiło się słodkie i spokojne. Królewna westchnęła cichutko i poczuła, że jej nóżki robią się lekkie jak piórka.

Kołderka otuliła ją jeszcze ciaśniej, a wszystkie kropelki – sny połączyły się w jeden wielki, srebrzysty koc. Jagódka leżała w swoim łóżeczku bezpieczna i szczęśliwa, a na zewnątrz gwiazdy tańczyły dla niej cichy, srebrny taniec.

I tak każdej nocy zaczarowana kołderka tuli królewnę Jagódkę do snu. A gdy ranek wstaje, sny chowają się z powrotem do kołderki, by wieczorem znów opowiedzieć jej nowe historie. Dobranoc, jagódko – szepnął wiatr. Dobranoc, śpij spokojnie.