Bajka o krokodylu, który chciał być miły

— Bajka do czytania —

W ciepłej, błękitnej rzece mieszkał krokodyl o imieniu Klemens. Miał wielkie, zielone łuski i długi, mocny ogon, ale wcale nie był straszny. Klemens najbardziej na świecie lubił pływać w słońcu i zbierać kwiaty nad brzegiem.

Pewnego dnia Klemens zobaczył małą żabkę, która płakała na liściu lilii. – Dlaczego płaczesz? – zapytał cicho, żeby jej nie przestraszyć. Żabka odpowiedziała: – Zgubiłam drogę do domu, a boję się iść sama przez las.

Klemens uśmiechnął się szeroko, pokazując wszystkie zęby. – Nie bój się – powiedział. – Pokażę ci drogę. Ale żabka pisnęła i schowała się za kwiatem. – Masz takie ostre zęby! – zawołała.

Krokodylowi zrobiło się smutno. Usiadł na brzegu i westchnął. – Może nikt mnie nie polubi, bo jestem duży i zielony – pomyślał. Wtedy zza krzaka wyskoczyła wiewiórka i powiedziała: – Klemensie, nie martw się! Pokaż, jaki jesteś naprawdę.

Klemens wziął głęboki oddech i delikatnie położył na liściu lilii mały, żółty kwiatek. – To dla ciebie – szepnął do żabki. – Żebyś miała coś ładnego w drodze do domu. Żabka wyjrzała zza kwiatka i uśmiechnęła się.

– Dziękuję! – zawołała. – Jesteś naprawdę miły! Klemens zaprowadził żabkę przez las, a po drodze spotkali jeszcze zajączka, który zgubił marchewkę, i ptaszka, który nie mógł znaleźć gniazda. Klemens pomógł wszystkim.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, wszystkie zwierzęta zebrały się nad rzeką. – Klemens, jesteś najlepszym przyjacielem, jakiego można sobie wymarzyć – powiedziała żabka. Krokodyl poczuł, jak jego serce rośnie z radości.

Tego wieczoru Klemens położył się na miękkim piasku, patrząc w gwiazdy. Wiedział, że nie trzeba być małym, żeby być dobrym. Wystarczy mieć wielkie serce. Zamknął oczy, a rzeka nuciła mu cichą kołysankę. Dobranoc, Klemensie.