Bajka o Kreciku i wielkim kamieniu

— Bajka do czytania —

Pod ziemią, w małym, przytulnym domku, mieszkał Krecik. Miał miękkie futerko i wesołe oczka, a jego domek był pełen korzeni i ciepłego piasku. Każdego wieczoru Krecik wychodził na spacer, by pozdrowić znajome gwiazdy.

Pewnego dnia Krecik znalazł na swojej ścieżce wielki, szary kamień. Kamień leżał dokładnie tam, gdzie Krecik chciał przejść. „Ojej, jak ja go przesunę?” – pomyślał Krecik i zaczął pchać z całych sił. Ale kamień ani drgnął.

Krecik westchnął i usiadł zmęczony. Wtedy z trawy wybiegła mała Myszka. „Co ci jest, Kreciku?” – zapytała. „Chciałem usunąć ten kamień, ale jest za ciężki” – odpowiedział Krecik. Myszka spojrzała na kamień i powiedziała: „Spróbujmy razem!”

Stanęli obok siebie i zaczęli pchać. Kamień poruszył się odrobinę, ale wciąż był za duży. „Potrzebujemy jeszcze kogoś” – pisnęła Myszka. Pobiegła po Jeżyka, który mieszkał pod krzakiem.

Jeżyk przyszedł i też wziął się do pchania. Teraz pchali we trójkę: Krecik, Myszka i Jeżyk. Kamień zakołysał się, ale wciąż nie chciał się przesunąć. „Jeszcze jeden przyjaciel!” – zawołał Krecik.

Z daleka przybiegł Zajączek, który usłyszał hałas. „Pomogę wam!” – krzyknął i dołączył do pchających. Teraz czworo przyjaciół pchało z całej siły. Nagle kamień drgnął i potoczył się na bok, robiąc przejście.

Krecik uśmiechnął się od ucha do ucha. „Dziękuję wam! Razem daliśmy radę!” Wszyscy przyjaciele przytulili się i cieszyli, że pomogli Krecikowi. Potem usiedli na łące i patrzyli, jak gwiazdy zaczynają migotać na niebie.

Krecik wrócił do swojego domku, położył się w miękkim piasku i zamknął oczy. Nad nim świeciły gwiazdy, a wokół panowała cisza. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął i zasnął spokojnie.