Przygoda małego renifera Svena w Krainie Lodu

— Bajka do czytania —

W Krainie Lodu, gdzie śnieg lśnił jak diamenty i sople dzwoniły cichutko na wietrze, mieszkał mały renifer o imieniu Sven. Miał miękkie, brązowe futerko i rogi, które dopiero zaczynały mu rosnąć.

Sven bardzo lubił się bawić. Każdego ranka biegał po miękkim śniegu, robiąc śmieszne skoki i kopiąc białe grudki. Jego ulubioną zabawą było tropienie śladów – skakał z jednego dołka do drugiego, aż do samego lasu.

Pewnego dnia Sven zapuścił się dalej niż zwykle. Ślady były coraz rzadsze, a słońce chowało się za górami lodowymi. Reniferek obejrzał się – wszędzie tylko biało i niebiesko, i ani jednej znajomej choinki. „Oj, chyba się zgubiłem” – szepnął smutno.

Wtedy z nieba spłynął maleńki, srebrzysty płatek śniegu. Nie był zwyczajny – miał oczka i uśmiech. „Czemu jesteś smutny, Svenie?” – zapytał cichutko, wirując wokół nosa renifera. Sven opowiedział, że nie wie, gdzie jest jego dom.

Płatek śniegu zaświecił radośnie: „Nie martw się! Każdy czasem gubi drogę. Pokażę ci, jak iść. Przez pnie srebrnych sosen, pod lodowym mostem, aż do ciepłej stajenki.” Sven podziękował i ruszył za przyjacielem.

Szli razem przez cichy las, a płatek śniegu migotał jak mała latarenka. Sven poczuł, że wcale nie jest sam. Nagle zobaczył znajome światełko – to domek jego mamy. W oknie stała lampka, a z komina unosił się ciepły dymek.

Mama wybiegła i przytuliła Svena mocno. „Gdzieś ty był, maluchu?” Sven opowiedział o swoim nowym przyjacielu – płatku śniegu. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Zawsze warto poprosić o pomoc. Nawet maleńki płatek może pokazać wielką drogę.”

Tej nocy Sven leżał w swoim miłym legowisku, a za oknem padał cichy śnieg. Płatek śniegu tańczył w świetle księżyca. Reniferek zamknął oczka, słysząc szelest śnieżnej kołysanki. „Dobranoc, mamo. Dobranoc, płatku” – szepnął i zasnął pod baldachimem migoczących gwiazd.