Dzielny Strażak Kropka i Niebieska Chmurka

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie domki miały dachy w cukierkowych kolorach, mieszkał mały piesek strażak o imieniu Kropka. Kropka miał czerwony hełm, który zawsze trochę mu się przekręcał, i małą sikawkę, która czasem zamiast wody puszczała bańki mydlane.

Kropka bardzo chciał być najszybszym strażakiem w okolicy. Kiedy tylko słyszał dzwonek, pędził tak szybko, że czasem wpadał własnemu ogonowi. Ale dziś dzwonek milczał. Niebo było błękitne, a na łące pasły się trzy owce. Kropka westchnął: „Kiedy wreszcie zdarzy się coś ważnego?”

Wtem zza chmurki wyjrzała mała, niebieska kropka. To była Chmurka Kapryśnica, która miała ochotę zapłakać deszczem, ale nie wiedziała jak. „Pomóż mi, Kropko!” – zapiszczała cienkim głosikiem. Kropka poprawił hełm: „Już lecę! Zaraz będziesz miała największy deszcz pod słońcem!”

Kropka biegał w kółko, krzyczał, machał sikawką, ale nic się nie działo. Bańki mydlane fruwały wesoło, ale Chmurka wcale nie płakała. „Za szybko się spinasz” – powiedziała mądra sowa z wysokiej gałęzi. „Chmurka potrzebuje spokoju, nie hałasu.”

Kropka usiadł na trawie. Przymknął oczy. Posłuchał, jak wiatr szumi w liściach. „Ciii… Chmurko, nie trzeba się spieszyć” – szepnął. Chmurka zamrugała, a z jej boku spadła pierwsza, malutka kropla. Potem druga. I trzecia. Wreszcie deszcz zaczął padać cichym, delikatnym kapuśniaczkiem.

Chmurka uśmiechnęła się, bo wreszcie potrafiła płakać, kiedy chciała. A Kropka zrozumiał, że czasem najważniejsze jest nie biec, tylko po prostu być obok. Sowa kiwnęła dziobem. „Dobrze ci poszło, strażaku.”

Kropka zdjął hełm, położył się na miękkiej trawie i patrzył, jak deszcz cichnie. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Chmurka odpłynęła zarumieniona, a mały piesek poczuł, że jego oczy robią się ciężkie. „Dobranoc, gwiazdo” – szepnął do najjaśniejszej z nich.

Wkrótce całe miasteczko zasnęło przykryte cichym, ciepłym kocem spokoju. Nawet sikawka Kropki odpoczywała, puszczając od czasu do czasu malutką, srebrną bańkę, która uciekała wprost w niebo.