Kotek bez mruczenia

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał kotek Stefan. Stefan był szary w prążki i miał wielkie, zielone oczy. Jednak był pewien problem – Stefan nie umiał mruczeć. Gdy inne koty mruczały głośno i radośnie, on tylko otwierał pyszczek, ale nie wydobywał się z niego żaden dźwięk. Bardzo go to martwiło.

Pewnego dnia Stefan postanowił zapytać swoich przyjaciół. – Dlaczego nie umiem mruczeć? - zastanawiał się. Poszedł do starego psa Burego. – Burzy, jak ty robisz, żeby warczeć? - spytał. – Ja po prostu warczę, gdy jestem zły - odpowiedział Burzy. – A ty musisz być wesoły, żeby mruczeć. Spróbuj pomyśleć o czymś miłym.

Stefan zamknął oczy i pomyślał o swojej ulubionej zabawce – czerwonej piłeczce. Ale nic się nie stało. Zaczął się smucić. – Może po prostu nie jestem prawdziwym kotem? - szepnął.

Spotkał sowę Zuzię, która mądrze powiedziała: – Każdy ma swój własny sposób na okazywanie radości. Ty może nie mruczysz, ale za to doskonale łapiesz myszy. Stefan poczuł się trochę lepiej.

Wieczorem, gdy Stefana pogłaskała mała dziewczynka o imieniu Zosia, zrobiło mu się bardzo przyjemnie. I nagle, bez ostrzeżenia, z jego gardła wydobył się cichy dźwięk: 'pruuu'. Zosia uśmiechnęła się. – Słyszałam! To twoje mruczenie, Stefanie!

Kotek był zdziwiony. Spróbował jeszcze raz – znów 'pruuu'. To był słabszy dźwięk niż u innych kotów, ale jego własny. Zrozumiał, że nie musi być taki sam jak wszyscy.

Tej nocy Stefan usnął w swoim koszyku, a nad domem rozciągało się morze gwiazd. Słyszał ciche 'pruuu' samego siebie i wiedział, że to wystarczy. Dobranoc, Stefanie. Dobranoc, mały kotku.