Bajka o kotku i piesku dla 7-latka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogrodzie, otoczonym płotem z wikliny, mieszkały dwa zwierzątka. Kotek Mruczek był cichy i uwielbiał drzemać na słońcu, obserwując motyle. Piesek Borys natomiast był pełen energii – głośno szczekał na wrony i biegał wokół jabłoni, aż kurz wzbijał się w powietrze. Chociaż dzieliły je tylko trzy kroki, nigdy się do siebie nie zbliżały. Każde myślało, że to drugie jest zbyt inne, by mogły się zaprzyjaźnić.

Pewnego popołudnia, gdy Borys gonił swoją piłkę, ta potoczyła się prosto pod krzak porzeczek, gdzie zwykle odpoczywał Mruczek. Borys stanął jak wryty, bo bał się zniszczyć spokój kota. Mruczek podniósł leniwie głowę, popatrzył na spoconą psinę, a potem… łapką delikatnie odsunął gałązki, odsłaniając piłkę. – Dziękuję – mruknął Borys, pierwszy raz mówiąc coś do niego. – Nie ma sprawy – odpowiedział Mruczek i uśmiechnął się do siebie.

Od tego dnia zaczęli na siebie patrzeć inaczej. Pewnego ranka w ogrodzie pojawił się tajemniczy gość – mały, kolczasty jeżyk, który utknął między deskami płotu. Najpierw Mruczek próbował go wyciągnąć, ale jego ostre pazurki ślizgały się po gładkich deskach. Potem Borys szarpnął z całej siły, ale tylko narobił hałasu. W końcu spojrzeli na siebie. – Ty możesz wsunąć się w szczelinę i poluzować te deski od środka – powiedział Borys. – A ty popchniesz od zewnątrz – dodał Mruczek.

Tak zrobili. Mruczek przecisnął się przez mały otwór, a Borys oparł łapy o płot. Razem, cicho i ostrożnie, odchylili deskę na tyle, by jeżyk mógł przejść. Zwierzątko podziękowało im kolczastym ukłonem i potruchtało w głąb ogrodu. Mruczek i Borys usiedli obok siebie, nieco zdziwieni, że im się udało. – Dobre z was zuchy – usłyszeli nad głową. To sowa Zosia, która mieszkała w starej gruszy, przyglądała się im z uznaniem.

Sowa powiedziała: – Widzicie, każdy z was ma inne zdolności. Mruczek jest cichy i zwinny, Boryś silny i odważny. Razem możecie więcej niż osobno. Od tego dnia kotek i piesek postanowili działać razem. Mruczek pomagał Borysowi wyciągać patyki z sierści, a Borys – gdy spadł pierwszy śnieg – ogrzewał kota swoim ciepłym futrem. Ich ogród stał się miejscem pełnym śmiechu i wspólnych zabaw.

Każdego wieczoru siadali na tarasie i patrzyli, jak zachodzi słońce. Mruczek mruczał cichą piosenkę, a Borys kładł łeb na jego miękkim grzbiecie. Nikt już nie pamiętał, że kiedyś byli jak dwa różne światy. Bo najważniejsze jest to, co mogą zrobić dla siebie nawzajem, a nie to, czym się różnią.

Gdy zapadł zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, zwierzątka wróciły do swoich legowisk. Mruczek zwinął się w kłębek na poduszce, a Borys wtulił się w swój kocyk. Ogród zasnął cichutko, tylko wiatr delikatnie poruszał liśćmi. I wszyscy wiedzieli, że ta przyjaźń będzie trwać długo, otulona spokojem nocy.