Bajka o kotku Filemonie i zaczarowanej gwiazdce

— Bajka do czytania —

Mały, bury kotek Filemon mieszkał w starym, pachnącym mlekiem domu na skraju lasu. Każdej nocy siadał na parapecie i patrzył w niebo pełne migoczących gwiazd. Pewnego wieczoru jedna z nich spadła prosto do ogródka – nie zgasła, ale zamieniła się w maleńki, srebrny pyłek na liściu paproci.

Filemon ostrożnie zbliżył nos do pyłku. Kiedy go musnął, wokół zrobiło się jasno jak w dzień, a w powietrzu zabrzmiał cichy, dzwoneczkowy śmiech. „Jesteś pierwszym kotem, który mnie dotknął” – szepnęła Gwiazdka. „Mam na imię Iskierka, ale zgubiłam swoją moc i nie mogę wrócić do domu.”

Kotek postanowił pomóc Iskierce. Pamiętał, że babcia Mruczysława mówiła kiedyś o zaczarowanym źródle w Lesie Srebrnych Mchów, które przywraca gwiazdom blask. „Pójdę z tobą” – mruknął Filemon, choć w lesie było ciemno i strasznie.

Ruszyli przed siebie. Droga wiła się między starymi dębami, a po drodze spotkali śpiącą sowę Zosię. „Huu, dokąd tak w nocy?” – zapytała. Filemon opowiedział o Iskierce, a sowa zgodziła się wskazać im skrót przez polanę pełną rosomaków. „Tylko nie budźcie jeży – one nie lubią hałasu” – ostrzegła.

Na polanie faktycznie spały małe jeże zwinięte w kłębki. Filemon stąpał tak cicho, że nie obudził ani jednego. Nagle usłyszał płacz – to mały zajączek Kicuś zgubił drogę do nory. „Chodź z nami, razem łatwiej” – zaproponował Filemon, a Kicuś wskoczył za nimi, tuląc się do ogona kota.

Dotarli do źródła, które lśniło jak rozlane mleko. Filemon zanurzył łapkę w wodzie i delikatnie skropił Iskierkę. Pyłek zaiskrzył, urósł i zamienił się z powrotem w maleńką gwiazdkę, która wzbiła się w niebo. „Dziękuję, Filemonie! Jesteś najodważniejszym kotem pod księżycem!” – zawołała Iskierka, a na jej znak całe niebo rozbłysło jaśniej niż zwykle.

Kicuś znalazł swoją norę, sowa wróciła na gałąź, a Filemon – zmęczony, ale szczęśliwy – wrócił na swój parapet. Wdrapał się na poduszkę i zwinął w kłębek. Przez okno widział, jak Iskierka mruga do niego przyjaźnie, a inne gwiazdy tańczą wokół niej.

Sen przyszedł cicho jak mgiełka. Filemon przymknął oczy, a w jego uszach wciąż brzmiał dzwoneczkowy śmiech. „Dobranoc, Iskierko” – szepnął, i zasnął głęboko, otulony ciepłem domowego pieca i blaskiem tysiąca gwiazd.