Kot, który odkrył nocną ciszę

— Bajka do czytania —

Misiu, bury kotek o miękkich łapkach, nie lubił nocy. Gdy zapadał zmrok, a słońce chowało się za dachem starej stodoły, Misiu zaczynał się trząść. Jego uszy stawały się czujne, a wąsy drżały, bo każdy szelest wydawał mu się groźny.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wszedł na niebo, do koszyka Misiu przyszły jego przyjaciółki – Kropka, czarno-biała kotka, i Błysk, rudy kocurek o bystrych oczach. „Dlaczego się boisz?” – zapytała Kropka. „Ciemność jest taka wielka i nieznana” – szepnął Misiu. Błysk mruknął: „A może wcale nie jest straszna? Chodź, pokażemy ci coś wyjątkowego.”

Kotki wyszły na podwórko. Noc była cicha i ciepła. Misiu kurczowo trzymał się ogona Kropki. „Posłuchaj” – powiedziała. I wtedy usłyszeli cichy szum traw, dalekie pohukiwanie sowy, a z bliska – bicie własnych serc. „To nie jest cisza” – zdziwił się Misiu. „To muzyka nocy” – szepnął Błysk.

Ruszyli dalej, między malwami a porzeczkami. Nagle Misiu zobaczył jasne punkciki na niebie. „Co to jest?” – spytał. „Gwiazdy” – odparła Kropka. „Świecą dla nas, żebyśmy nie czuli się sami.” Misiu podniósł głowę i patrzył długo. Zauważył, że jedna gwiazda jest jaśniejsza od innych – jakby mu się uśmiechała.

W ogrodzie stała stara wiśnia. Kotki wdrapały się na jej gałęzie. Z góry świat wyglądał inaczej – cienie były łagodne, a zapachy silniejsze. Misiu poczuł zapach mokrej ziemi i dojrzałych czereśni. „Widzisz” – mruknął Błysk – „ciemność to tylko koc z gwiazd.” I polizał Misiu po nosie.

Wrócili do domu, gdy pierwszy kogut zapiał. Misiu wpełzł do swojego koszyka, a przyjaciółki ułożyły się obok. „Nie musisz się bać” – powiedziała Kropka. „Zawsze będziemy przy tobie.” Misiu westchnął cicho, a w jego sercu zagościł spokój. Zamknął oczy i usłyszał, jak przyjaciele szepczą mu dobranoc.

Wkrótce wszystkie trzy kotki spały twardym snem, otulone zapachem lata. Nad ich dachem świeciły gwiazdy – te same, które Misiu zobaczył pierwszy raz. A nocna cisza już nigdy nie była dla niego straszna. Dobranoc, małe kotki.