Kotki i zaczarowany kłębek

— Bajka do czytania —

W małym, mięciutkim domku na skraju łąki mieszkały dwa małe kotki – Mila i Tofik. Mila miała białe futerko z rudą łatką, a Tofik był cały szary jak chmurka. Uwielbiali razem gonić za piłeczkami i spać w słonecznych plamach na podłodze.

Pewnego dnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Mila znalazła pod kanapą coś niezwykłego – duży, puszysty kłębek wełny w kolorze tęczy. „Ojej! Jaki piękny!” – pisnęła i zaczęła go turlać łapką. Kłębek podskakiwał jak żywy, a z każdym obrotem zmieniał kolor – raz był różowy, raz niebieski, a raz zielony jak trawa.

Tofik podbiegł zaciekawiony. „Co to takiego? Popatrz, jak błyszczy!” – zamiauczał. Mila jednak odsunęła kłębek. „To mój skarb! Nie dotykaj!” – powiedziała i uciekła z kłębkiem do swojego kącika. Tofik spuścił uszy i poszedł bawić się samotnie swoją myszką z filcu.

Ale kłębek wełny zaczął cichutko nucić: „Turlaj mnie, turlaj, ale nie sam – z przyjacielem wesoły jest gram!”. Mila zdziwiła się. „Kto mówi?” – spytała. Kłębek odpowiedział: „To ja, zaczarowany kłębek. Moja magia działa tylko wtedy, gdy bawisz się ze mną z kimś bliskim”. Mila pomyślała o Tofiku i zrobiło jej się smutno.

Pobiegła do braciszka. „Tofiku, chodź! Ten kłębek jest magiczny, ale tylko wtedy, gdy bawimy się razem!”. Tofik uśmiechnął się i razem poturlali kłębek po podłodze. Nagle z kłębka wyskoczyły małe, kolorowe iskierki, które zamieniły się w latające motyle. Kotki skakały i łapały je, śmiejąc się wesoło.

Bawili się tak długo, aż zrobiło się ciemno. Kłębek przestał świecić i cichutko powiedział: „Już pora spać, dzielne kotki. Dziękuję, żeście się podzielili zabawą”. Mila i Tofik przytulili się do siebie, czując, jak miło jest mieć przyjaciela.

Mama kotka wróciła z ogrodu i zobaczyła swoje dzieci śpiące na miękkim kocyku. Pogłaskała je czule i zamruczała kołysankę. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a w pokoju zapanowała cisza. Kłębek wełny leżał obok i spokojnie błyszczał w blasku księżyca.