Bajka o trzech małych kotkach i księżycowym mleku

— Bajka do czytania —

Za siedmioma górami, za siedmioma lasami, w małym, przytulnym domku mieszkały trzy małe kotki: Biały Puchatek, Czarny Wąsik i Rudy Ogonek. Każdego wieczoru, gdy na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, siadały na parapecie i patrzyły w księżyc, który wyglądał jak wielki, srebrny kłębek wełny.

Pewnej nocy, gdy księżyc był wyjątkowo okrągły i jasny, Biały Puchatek powiedział: „Widzicie tam, na księżycu? Ktoś zostawił miseczkę z mlekiem! Chciałbym go spróbować”. Czarny Wąsik zamruczał: „Mleko księżycowe musi być pyszne i ciepłe. Jak myślicie, jak smakuje?” Rudy Ogonek podrapał się po głowie i dodał: „Może jest słodkie jak miód?”

Trzy kotki postanowiły wyruszyć w podróż, by znaleźć to magiczne mleko. Wskoczyły na dach, a potem na najwyższe drzewo w ogrodzie. Gałęzie drzewa sięgały prawie do nieba, a liście szeleściły cichutko, jakby mówiły: „Śmiało, śmiało, małe kotki”.

Gdy wspinały się coraz wyżej, spotkały sowę, która siedziała na grubej gałęzi. Sowa zapytała: „Dokąd idziecie, małe kotki?”. Biały Puchatek odpowiedział: „Szukamy mleka księżycowego, żeby spróbować przed snem”. Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: „Mleko księżycowe znajdziecie tylko wtedy, gdy będziecie razem i pomożecie sobie nawzajem”.

Kotki podziękowały sowie i ruszyły dalej. Nagle Czarny Wąsik potknął się o korzeń i zaczął spadać, ale Rudy Ogonek złapał go za ogon i przytrzymał. „Dziękuję, przyjacielu!” zamruczał Czarny Wąsik. Razem, trzymając się za łapki, dotarły na sam szczyt drzewa, gdzie zobaczyły maleńką, srebrną kałużę, która wyglądała jak rozlane mleko.

„To musi być to!” zawołał Rudy Ogonek. Pochyliły się i każdy kotek zanurzył łapkę w księżycowym mleku, a potem polizał. Było ciepłe, słodkie i pachniało gwiazdami. „Smakuje jak sen o przygodzie” powiedział Biały Puchatek. Usiadły razem, przytulone do siebie, i patrzyły na migoczące gwiazdy.

Po chwili zrobiło im się sennie. Księżycowe mleko sprawiło, że ich oczka stały się ciężkie jak małe kamyczki. Ziewnęły szeroko, a ich mruczenie stało się cichutkie jak szum wiatru. Wróciły do swojego domku, wskoczyły do miękkiego koszyka i wtuliły się w siebie nawzajem.

„Dobranoc, małe kotki” – szepnął księżyc przez okno. „Śpijcie spokojnie, a jutro znów będziecie razem”. I tak trzy małe kotki zasnęły, marząc o księżycowym mleku i nowych przygodach. Cisza otuliła cały domek, a gwiazdy mrugały im na dobranoc.