Bajka o małym korektorze, który naprawiał świat

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym pokoju, na biurku tuż obok kolorowych kredek i bloku rysunkowego, mieszkał sobie malutki, biały, gładki korektor. Korektor miał na imię Klemens i bardzo lubił swoje miejsce. Każdego dnia patrzył, jak jego przyjaciółka, dziewczynka o imieniu Zosia, rysuje piękne obrazki.

Pewnego popołudnia Zosia rysowała wielki, żółty dom z czerwonym dachem. Nagle, z rozpędu, jej kredka pojechała za daleko i zamiast małego okienka, powstała wielka, niebieska plama. Zosia bardzo się zmartwiła. – Och, jaki brzydki błąd! – szepnęła ze smutkiem.

Klemens, mały korektor, usłyszał te smutne słowa. Bardzo chciał pomóc. Wiedział, że ma w sobie białą, magiczną farbkę, która potrafi zakryć każdy błąd. Powolutku, niczym leniwy ślimak, wytoczył się ze swojego pudełeczka.

– Nie martw się, Zosiu – powiedział cichutko swoim miękkim, jakby waniliowym głosikiem. – Błędy są po to, żeby je naprawiać. Spróbujmy razem! – Zosia nieco się zdziwiła, mówiącym korektorem, ale bardzo ucieszyła się z pomocy.

Klemens delikatnie położył swoją białą, gładką główkę na niebieskiej plamie. Potem, jak mały tancerz, okrążył ją dookoła. Zostawił po sobie śnieżnobiałą, czystą plamkę. Zosia uśmiechnęła się szeroko. Teraz mogła na nowo narysować idealne okienko.

Po chwili, w miejscu plamy pojawiło się małe, okrągłe okienko, a obok niego wyrosły czerwone kwiatki. Zosia była taka szczęśliwa, że przytuliła Klemensa. – Dziękuję ci, mały korektorze! – szepnęła. – Nauczyłeś mnie, że nie trzeba się martwić błędami, bo zawsze można je poprawić.

Klemens, szczęśliwy, wrócił do swojego pudełeczka. Biurko z wolna stawało się cichsze. Zosia przestała rysować, oparła główkę na ramieniu i zamknęła oczy. Obrazek z żółtym domkiem wisi na ścianie, a na nim małe, białe wspomnienie po korektorze.

I tak, gdy za oknem zapadła noc, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, Zosia zasnęła głębokim, spokojnym snem. Wiedziała już, że każdy błąd to tylko mała plamka, którą można zamalować. A Klemens, mały korektor, też zasnął, marząc o tym, jak jutro znów będzie naprawiał świat. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, Klemensie.