Bajka o kopytkach, które chciały rosnąć

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej kuchni, na blacie obok mąki i jajek, mieszkały sobie dwa małe kopytka. Jedno było okrąglutkie i rumiane – nazywało się Figa. Drugie było odrobinę większe i bardziej pękate – to był Klusek.

Figa i Klusek leżały obok siebie na lnianej ściereczce i wzdychały. – Ach, jacy my jesteśmy mali – powiedział Klusek, patrząc na wielki garnek z gotującą się wodą. – Chciałbym być taki duży jak ten garnek! – A ja chciałbym być taki wysoki jak czajnik! – dodała Figa, spoglądając w górę.

Wtem do kuchni weszła babcia Zosia. Miała na sobie kraciasty fartuszek i uśmiechała się ciepło. Zobaczyła kopytka i powiedziała: – O, jakie śliczne maluszki! Jeszcze musicie trochę odpocząć, potem was ugotuję z masłem i bułeczką. – Kopytka zasmuciły się. – My nie chcemy być ugotowane! – pisnęła Figa. – My chcemy rosnąć!

Babcia Zosia usłyszała te słowa i pochyliła się nad kopykami. – Rosnąć? Ależ kochani, każdy z nas rośnie w swoim czasie. Wy jesteście z ciasta, a ciasto potrzebuje cierpliwości. Najpierw musicie odpocząć, potem wskoczycie do wrzątku, a potem… zobaczycie, co się stanie! – Figa i Klusek spojrzały na siebie z nadzieją.

I rzeczywiście, po chwili babcia wrzuciła je do garnka. Najpierw zanurzyły się w gorącej wodzie, a potem – o dziwo! – zaczęły rosnąć! Z małych kopytek zrobiły się większe, nabrały puszystości i stały się lekkie jak chmurki. – Jesteśmy wielkie! – zawołał Klusek. – I pachniemy cudownie! – dodała Figa.

Kiedy babcia wyjęła je na talerz, polane masłem i posypane bułeczką, kopytka uśmiechały się do siebie. – Wcale nie musiałyśmy być takie wielkie jak garnek – powiedziała Figa. – Jesteśmy dokładnie takie, jakie miałyśmy być: ciepłe, miękkie i pyszne. – A do tego wszyscy nas lubią! – dodał Klusek.

Tego wieczoru, po kolacji, mały chłopiec o imieniu Julek zjadł ostatniego kopytka z talerza i mruknął: – Mniam, jakie dobre! A babcia Zosia pogłaskała go po głowie i powiedziała: – Widzisz, każde kopytko ma swoją historię. Najpierw małe, potem duże, a na końcu zjedzone – i właśnie to jest piękne.

Tej nocy, gdy w kuchni zgasło światło, a na dworze zaświeciły gwiazdy, Figa i Klusek – teraz już tylko wspomnienie w brzuszku Julka – odpoczywały spokojnie. A w garnku, obok talerzyka, leżała nowa porcja małych kopytek, które czekały na swoją przygodę. Cicho, ciepło i słodko – jak to w kuchni przed snem.