Bajka o koniku Iskierce i zaczarowanym jabłuszku

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolince, gdzie kwiaty pachniały miodem, mieszkał mały konik o imieniu Iskierka. Miał złotą grzywę i ogon jak tęcza, a na czole małą iskierkę, która świeciła, gdy był szczęśliwy.

Pewnego słonecznego poranka Iskierka wybiegł na łąkę i zobaczył coś cudownego – pod starym dębem leżało złote jabłuszko. Było takie lśniące, że Iskierka aż przystanął z zachwytu.

– Och, jakie piękne! – zawołał i delikatnie wziął jabłuszko w zęby. Postanowił zanieść je do swojego domku pod wzgórzem, żeby nikt mu go nie zabrał.

Po drodze spotkał wiewiórkę Rudzielca, która smutno patrzyła w górę na swoje gniazdo. – Iskierko, wiatr zerwał mi dach z liści – powiedziała cichutko. – Nie mam gdzie spać.

Iskierce zrobiło się żal wiewiórki. Spojrzał na złote jabłuszko i pomyślał: „Może ono pomoże Rudzielcowi?”. Podsunął jabłuszko wiewiórce, a ta z radością zrobiła z niego nowy, mocny daszek.

Potem Iskierka spotkał małego zajączka, który płakał, bo zgubił swoją ulubioną marchewkę. Iskierka znów nie zastanawiał się długo – pobiegł na łąkę i znalazł dla zajączka trzy słodziutkie marchewki.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Iskierka wrócił do domu. Czuł się lekko jak piórko, choć nie miał już złotego jabłuszka. Nagle zobaczył, że na jego grzywie pojawiły się nowe, srebrne iskierki – to magia dobroci.

Mama Iskierki przytuliła go i powiedziała: – Najpiękniejsze jabłuszko to to, które dajesz innym. A Iskierka, zmęczony i szczęśliwy, zamknął oczy, słuchając szumu gwiazd i cichego tętentu swojego serduszka. Dobranoc, koniku.