Bajka o konikach, które znalazły muzykę

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolince, otoczonej pagórkami i strumykami, mieszkały trzy małe koniki: Kasztanek, Białka i Łatek. Każde z nich było inne – Kasztanek uwielbiał galopować po łące, Białka lubiła skubać najsłodsze kwiaty, a Łatek wolał leniwie tarzać się w trawie. Mimo różnic, byli najlepszymi przyjaciółmi.

Pewnego słonecznego poranka, gdy słońce dopiero wstawało i malowało niebo na różowo, Kasztanek zaproponował: – Zróbmy dzisiaj coś wyjątkowego! Może znajdziemy nową zabawę? Białka zastrzygła uszami: – A co byś chciał robić? – Nie wiem – odparł Kasztanek – ale na pewno coś, czego jeszcze nie próbowaliśmy.

Łatek przeciągnął się i ziewnął: – Ja bym chciał usłyszeć coś ładnego. Może śpiew ptaków? Albo szum strumyka? – To nie jest nowe – zaśmiała się Białka. – Słyszymy to codziennie. – Ale może możemy zrobić własną muzykę? – zapytał nagle Kasztanek, a jego oczy zaświeciły się radością.

Koniki zaczęły się zastanawiać, jak stworzyć muzykę bez instrumentów. Kasztanek stukał kopytem o kamień – klip-klap! Białka potrząsała grzywą, która szeleściła jak liście na wietrze. Łatek parskał wesoło, a z jego nozdrzy wydobywało się ciche: pfff! – To brzmi jak piosenka! – zawołała Białka.

Zachęcone sukcesem, koniki postanowiły zaprosić do zabawy inne zwierzęta. Ptaszek zaćwierkał, wiewiórka zastukała orzechem o gałąź, a żabka zakumkała nad stawem. Powstała prawdziwa leśna orkiestra! Kasztanek dyrygował ogonem, a wszyscy grali wesoło i zgodnie.

Muzyka była tak piękna, że nawet chmury na niebie zatrzymały się, by posłuchać. Słońce uśmiechało się ciepło, a wiatr niósł melodię przez całą dolinę. Koniki tańczyły w rytm swoich serc, a ich radość była zaraźliwa. – To najlepszy dzień! – krzyknął Łatek, podskakując na trzech nogach.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, zmęczone, ale szczęśliwe koniki położyły się na miękkiej trawie. Patrzyły, jak niebo powoli ciemnieje, a na niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy. – Muzyka jest wszędzie – szepnęła Białka – wystarczy tylko umieć słuchać. – I mieć przyjaciół – dodał Kasztanek. – I chcieć się bawić – zakończył Łatek, zamykając oczy.

Tej nocy konikom śniły się kolorowe dźwięki i tańczące gwiazdy. W dolince zapanowała cisza, przerywana tylko cichym szelestem liści i oddechem śpiących zwierząt. Księżyc otulił ziemię srebrnym blaskiem, a każdy, kto słyszał tę historię, wiedział, że prawdziwa harmonia rodzi się z przyjaźni i wspólnej zabawy. Dobranoc, mały przyjacielu, śpij spokojnie.