Bajka o małym koniku, który szukał gwiazdy

— Bajka do czytania —

Mały konik o imieniu Tuptuś mieszkał w stajni na skraju wielkiej łąki. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Tuptuś wyglądał przez okno i szukał na niebie swojej ulubionej gwiazdy. Była taka malutka i migotała jak iskierka.

Pewnego razu gwiazdka nie pojawiła się na niebie. Tuptuś zmartwił się bardzo. – Gdzie jest moja gwiazda? – zapytał cicho. Postanowił, że wyruszy jej szukać. Wziął ze sobą małą marchewkę na drogę i pobiegł na łąkę.

Po drodze spotkał wiewiórkę Kitkę, która skakała z gałęzi na gałąź. – Kitko, widziałaś moją gwiazdkę? – zapytał Tuptuś. Wiewiórka pokręciła głową. – Nie, ale wiem, że gwiazdy lubią się chować za chmurami. Może twoja schowała się za tą dużą, puszystą chmurą?

Tuptuś podziękował i pobiegł dalej. Spotkał zająca Szarusia, który wycierał łapką oczy. – Szarusiu, pomożesz mi znaleźć moją gwiazdkę? – zapytał. Zając westchnął. – Gwiazdy są bardzo wysoko, ale jeśli będziesz cierpliwy, na pewno zobaczysz ją, gdy chmury odpłyną.

Tuptuś usiadł na miękkiej trawie i patrzył w niebo. Nagle poczuł, że ktoś dotyka jego grzywy. To była mała biedronka. – Nie smuć się, koniku – powiedziała. – Gwiazdy zawsze są na niebie, czasem tylko trzeba poczekać, aż się pokażą.

Wtedy wiatr rozgonił chmury i na niebie znów zabłysła mała, migocząca gwiazdka. Tuptuś aż podskoczył z radości. – Jest! Moja gwiazdka! – zawołał. Pobiegł z powrotem do stajni, ale po drodze zatrzymał się i szepnął: – Dziękuję, wietrze, za pomoc.

Wieczorem, gdy mama konik położyła go do snu, Tuptuś zamknął oczy i pomyślał o swojej przygodzie. Nauczył się, że czasem wystarczy być cierpliwym i nie poddawać się od razu. A gwiazdka zawsze świeciła nad jego stajnią.

Po chwili Tuptuś zasnął, a przez okno wpadało światło gwiazd. Cicho, spokojnie, tylko oddech małego konika unosił się w rytm snu. Dobranoc, Tuptusiu, dobranoc, mała gwiazdeczko.