Bajka o konikach i tańczących gwiazdach

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, gdzie trawa pachnie sianem, mieszkały sobie dwa małe koniki. Jeden był bury i puchaty jak misiek – nazywał się Karmelek. Drugi był biały jak mleko – to była Iskierka. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za chmurką, koniki stawały obok siebie i patrzyły w niebo.

Karmelek uwielbiał brykać po łące. Gdy biegał, jego grzywa fruwała jak wstążka. Iskierka zaś lubiła stać cicho i słuchać szumu drzew. Czasem kładła głowę na grzbiecie Karmelka i mruczała cichutko.

Pewnego wieczoru Karmelek powiedział: – Iskierko, czemu zawsze stoisz, gdy ja chcę skakać? Iskierka westchnęła: – Bo lubię patrzeć, jak gwiazdy zapalają się na niebie. Są takie spokojne.

Karmelek nie rozumiał. Zaczął brykać jeszcze szybciej, aż wpadł w krzak jeżyn. – Au! – zapiszczał. Iskierka podeszła powoli i polizała go po nosie. – Widzisz – powiedziała – czasem warto zwolnić.

Wtedy nad łąką pojawiły się pierwsze gwiazdy. Iskierka wskazała kopytkiem: – Patrz, Karmelku, ta gwiazda tańczy! I rzeczywiście, jedna gwiazdka mrugała wesoło, jakby robiła piruety.

Karmelek usiadł na trawie i spojrzał w górę. – Ładne – szepnął. – Ale dlaczego tańczą? – Bo są szczęśliwe – odpowiedziała Iskierka. – I nie muszą się spieszyć.

Koniki przytuliły się do siebie. Karmelek położył głowę na grzbiecie Iskierki, a ona zamknęła oczy. Na łące zrobiło się cicho, tylko trawa lekko szeleściła.

Gwiazdy tańczyły dalej, a koniki zasnęły spokojnie. Karmelek śnił o tym, jak razem z Iskierką galopują po niebie, a każdy ich krok rozsypuje małe, srebrne iskierki. Dobranoc, koniki, dobranoc, gwiazdy.