Bajka o koniku Tupotku

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej zagrodzie mieszkał konik o imieniu Tupotek. Miał brązową sierść, białą łatkę na czole i bardzo głośne kopytka. Każdego dnia biegał po łące, tupiąc: tup, tup, tup!

Tupotek uwielbiał galopować wokół jabłoni, a jego tupot słychać było aż w lesie. Myszka Pola zatykała uszy, a wiewiórka Kizia chowała się w dziupli. – Tup, tup, tup! – wołał wesoło konik i wcale nie zwalniał.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzem, Tupotek usłyszał cichy płacz. To mały ptaszek siedział na gałęzi i ocierał dziobkiem łezki. – Dlaczego płaczesz? – zapytał Tupotek, przystając.

– Bo chcę zasnąć, a twoje tupanie nie daje mi spokoju – pisnął ptaszek. Tupotek spojrzał na swoje kopytka. Były takie mocne i głośne. – Przepraszam – szepnął. – Nie wiedziałem, że komuś przeszkadzam.

Ptaszek uśmiechnął się słabo. – A gdybyś spróbował stąpać cichutko, jak księżyc po niebie? Tupotek zastanowił się. Uniósł kopytko i postawił je bardzo, bardzo lekko. Prawie nie było słychać!

Od tej chwili Tupotek biegał i tupał tylko w dzień, na łące. Wieczorem zaś stąpał cicho, jak motylek na kwiatku. Myszka Pola przestała zatykać uszy, a wiewiórka Kizia wyszła z dziupli. Wszyscy byli szczęśliwi.

Kiedy zapadła noc, Tupotek położył się na miękkiej słomie. Na niebie pojawiły się gwiazdy, a księżyc świecił srebrzyście. Konik zamknął oczy i pomyślał: „Cisza też jest piękna”.

Ptaszek zaśpiewał mu kołysankę, a Tupotek westchnął cichutko. Jego kopytka odpoczywały, a on sam zasnął smacznie, marząc o spokojnej łące. Dobranoc, mały koniku – szepnął wiatr. Dobranoc, Tupotku.