Kołysanka Księżycowego Ptaszka

— Bajka do czytania —

W maleńkim gniazdku na szczycie starego dębu mieszkał Ptaszek o imieniu Nucik. Miał mięciutkie piórka w kolorze wieczornego nieba i ogromne, ciekawe oczka. Każdej nocy, gdy słońce chowało się za lasem, Nucik słyszał cudowną melodię – to jego mama śpiewała kołysankę całemu światu.

Pewnego wieczoru Nucik zapytał: – Mamo, a dlaczego śpiewasz tak cichutko? Mama uśmiechnęła się i odpowiedziała: – Bo moja piosenka idzie do księżyca. Widzisz go tam? Jest już bardzo zmęczony. Potrzebuje delikatnego dźwięku, żeby mógł zamknąć oczy i odpocząć.

Nucik spojrzał w górę. Księżyc wisiał blado i rzeczywiście wyglądał na sennego. – Mamo, a ja też mogę spróbować? – zapytał. Mama przytuliła go skrzydłem. – Oczywiście, synku. Każdy może śpiewać kołysankę – trzeba tylko chcieć.

Nucik zamknął oczy i otworzył dzióbek. Najpierw wydobył się tylko malutki pisk. Potem spróbował jeszcze raz, tym razem ciszej i wolniej. Z dzióbka popłynęła nutka jak kropla rosy – lekka i ciepła. Księżyc na chwilę zamrugał, jakby się uśmiechnął.

Nucik śpiewał dalej. Jego głos stawał się coraz spokojniejszy, a melodię niósł wiatr. Nagle wokół zrobiło się jeszcze ciszej. Liście przestały szeleścić, a świerszcze ucichły, by słuchać. Nawet mama przymknęła oczy.

Kołysanka Nucika popłynęła wysoko, wysoko, aż dotknęła księżyca. Ten westchnął cichutko – jak wielka, srebrna poduszka – i powoli opuścił powieki. Wokół rozlała się taka cisza, że słychać było bicie małych ptasich serduszek.

Nucik zakończył piosenkę i szepnął: – Dobranoc, księżycu. Mama pogłaskała go po główce: – Widzisz, synku? Twoja kołysanka była doskonała. Nie chodzi o głośność, ale o miłość, którą wkładasz w dźwięki. A teraz czas i na ciebie.

Nucik ziewnął, przytulił się do mamy i zamknął oczy. Nad dębem gwiazdy zaczęły mrugać coraz wolniej, jakby też słuchały kołysanki. I tak zapadła najspokojniejsza noc w lesie – noc przykryta srebrnym kocem księżycowego snu.