Mała chmurka i spokojna noc

— Bajka do czytania —

Mała chmurka Zuzia mieszkała wysoko na niebie. Codziennie bawiła się wesoło, tańczyła z wiatrem i robiła różne figle. Ale wieczorem, kiedy słońce zaczynało chylić się ku zachodowi, Zuzia czuła, że czas na coś zupełnie innego.

Pewnego wieczoru Zuzia zobaczyła na dole śpiące króliczki. Leżały przytulone do siebie pod krzakiem. – Jakie one są spokojne – pomyślała Zuzia. – Może ja też mogę być taka cicha?

Nagle obok pojawił się mądry stary księżyc. – Zuziu – szepnął – jeśli chcesz pomóc zwierzętom zasnąć, musisz unosić się bardzo, bardzo wolno. Bez hałasu, bez pośpiechu.

Zuzia posłuchała. Przestała się kręcić i zaczęła płynąć powolutku po niebie. Jej chmurkowe ciałko zrobiło się miękkie i lekkie jak puch.

Na dole mały zajączek zamknął oczy. – Jaka cudowna cisza – mruknął i zapadł w sen. Potem lisica przytuliła swoje lisiątka i też zasnęła.

Zuzia uśmiechnęła się. Nie musiała nic mówić ani robić. Wystarczyło, że była cicho i spokojnie. Każde zwierzątko, które na nią spojrzało, czuło się bezpieczne i senne.

Kiedy cały las już spał, Zuzia popatrzyła na gwiazdy. Na niebie zapaliły się maleńkie światełka. – To dla ciebie – szepnął księżyc. – Bo jesteś najspokojniejszą chmurką na świecie.

Zuzia westchnęła cichutko i zamknęła swoje chmurkowe oczy. Otuliła się wieczorną mgiełką i odpłynęła w najsłodszy sen. I tak każdej nocy pomagała całemu lasowi spać spokojnie.