Tęczowy skarb Leosia

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał elf Leo, który miał domek z mchu i dach z płatków kwiatów. Leo bardzo lubił kolory, ale najbardziej ze wszystkich kochał swoją ulubioną czerwienię – taką jak płatki maku o poranku.

Pewnego dnia Leo obudził się i zobaczył, że cały las stał się szary. Liście, kwiaty, a nawet motyle – wszystko było tylko w odcieniach szarości. "Co się stało?" – zapytał ze smutkiem. Wtedy zza chmury wyjrzała mądra, stokrotka o imieniu Stokrotka. "Straciłeś umiejętność dostrzegania kolorów, Leo. Musisz na nowo odkryć, jak ważny jest każdy z nich."

Leo postanowił wyruszyć w podróż przez las, by odnaleźć kolory. Najpierw trafił na polanę, gdzie rosły szare jagody. "Jesteś smutny, bo nie widzisz mojego niebieskiego koloru" – powiedziała jagoda. Leo zamknął oczy i przypomniał sobie, jak wyglądała prawdziwa jagoda: była granatowa jak wieczorne niebo. I nagle zobaczył jej błyszczący niebieski odcień!

Potem podszedł do strumienia, który szemrał szaro. "A ja jestem zielony od rzęsy wodnej i turkusowy od kamieni" – szepnął strumień. Leo przymknął powieki i wspomniał chłodną zieleń mchu nad wodą. Gdy otworzył oczy, strumień mienił się wszystkimi odcieniami zieleni i błękitu. Leo uśmiechnął się szeroko.

Nagle zobaczył małego, szarego ptaszka, który nie mógł zaśpiewać, bo wszystko wydawało mu się bezbarwne. "Pomóż mi znaleźć mój kolor" – poprosił ptaszek. Leo pomyślał o żółtym słońcu, o pomarańczowym zachodzie i o fioletowych wrzosach. Wziął głęboki oddech i jednym gestem rozsypał nad ptaszkiem iskierki wyobraźni. Ptaszek nagle stał się tęczowy – jego piórka lśniły czerwienią, złotem i błękitem.

Wszystkie odzyskane kolory zaczęły tańczyć wokół Leosia, tworząc wielką, świetlistą tęczę. Stokrotka uśmiechnęła się: "Widzisz, Leo? Kolory istnieją w naszych sercach i w naszej pamięci. Wystarczy je dostrzec, by znów były piękne." Leo zrozumiał, że każdy kolor jest wyjątkowy i ważny – nawet ten, który na początku wydaje się szary.

Tego wieczoru Leo wrócił do swojego domku z mchu, a na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy. Położył się wygodnie, patrząc na księżyc, który srebrzył się nad lasem. Wszystkie kolory wokół niego były teraz wyraźne i przyjazne. Zamknął oczy i szepnął: "Dobranoc, tęczowy świecie. Dobranoc, kolorowe sny." I zasnął spokojnie, otulony ciepłem barw, które na nowo odkrył.