Kogutek i Kotek Tęczowe Skarby

— Bajka do czytania —

Na skraju lasu, w małym domku z żółtą strzechą, mieszkał kogutek o imieniu Tykot. Miał złoty grzebień i ogon jak tęcza. Obok, pod krzakiem agrestu, mieszkał kotek Groszek o futerku mieniącym się jak gwiazdy. Byli najlepszymi przyjaciółmi, choć czasem się przekomarzali o to, czyj ogon jest ładniejszy.

Pewnego ranka Tykot obudził się wyjątkowo radośnie. Słońce malowało niebo na różowo i pomarańczowo. Kogutek postanowił zebrać najpiękniejsze jesienne liście, żeby przyozdobić swój grzędę. Liczył, że znajdzie liście we wszystkich kolorach tęczy, a wtedy każdy w lesie będzie mu zazdrościł. Wziął koszyk i wyruszył do lasu, głośno piejąc na dzień dobry.

Gdy zapuścił się między stare dęby, usłyszał cichutki płacz. To Groszek siedział pod grzybkiem i ocierał łapką mokry nosek. Co się stało? – zapytał Tykot. Kotek westchnął: Zgubiłem moją ulubioną srebrną wstążkę, którą dostałem od babci. Szukam od rana, ale nigdzie jej nie ma. Wstążka była dla niego ogromnym skarbem, bo przypominała mu o ciepłych opowieściach babci przed snem.

Kogutkowi zrobiło się żal przyjaciela. Zapomniał o liściach i odłożył koszyk. Pomogę ci szukać – powiedział stanowczo. Razem przeszukali każdy krzaczek i każdy pagórek. Kotek zaglądał pod korzenie, a kogutek skakał po gałęziach, wypatrując błysku srebra. Spędzili tak całe przedpołudnie, ale bez skutku. Groszek był coraz bardziej smutny.

W pewnej chwili, tuż przy leśnym strumyku, Tykot dostrzegł coś błyszczącego między kamieniami. Zawołał kotka, a ten ostrożnie wyciągnął łapkę. To była wstążka! Leżała przyczepiona do ostrego kamienia, ale na szczęście cała i nienaruszona. Groszek przytulił ją do serca i podskoczył z radości. Dziękuję, Tykot! Jesteś najlepszym przyjacielem pod słońcem! – zaćwierkał wesoło.

Tykot uśmiechnął się i nagle przypomniał sobie o swoich liściach. Spojrzał na słońce – było już wysoko na niebie. Zrozumiał, że choć nie zdąży zebrać najpiękniejszych liści, to znalazł coś o wiele cenniejszego: radość w oczach przyjaciela. Postanowił, że na grzędzie powiesi nie liście, ale mały obrazek namalowany farbami z kwiatów, a Groszek obiecał, że pomoże go zrobić.

Wieczorem, gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, obaj przyjaciele usiedli na progu domku. Groszek włożył wstążkę do pudełka na wspomnienia, a Tykot objął go skrzydłem. Było cicho i spokojnie, a wiatr niósł zapach macierzanki. Zmęczeni, ale szczęśliwi, wsłuchiwali się w szum lasu. Kiedy księżyc wzniósł się nad dach, obaj zapadli w głęboki, słodki sen, marząc o tęczowych skarbach przyjaźni.