Księżycowa kołysanka klarnetu

— Bajka do czytania —

W małym sklepie muzycznym, na najwyższej półce, leżał mały klarnet o imieniu Klaruś. Był piękny, z błyszczącymi klawiszami, ale nikt go nie grał. Inne instrumenty – gitary, skrzypce, bębenki – często grały razem, ale Klaruś milczał. Czuł się samotny i myślał, że jego dźwięk nie jest nikomu potrzebny.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił przez okno, Klaruś zobaczył swoje odbicie. W blasku księżyca jego klawisze zaczęły delikatnie drżeć. Zaintrygowany, spróbował zagrać – najpierw cichutko, potem głośniej.

Z klarnetu popłynęła melodia – cicha, słodka, jak szum wiatru. Dźwięk rozszedł się po sklepie. Najpierw obudziła się mała gitara, która zaczęła cichutko brzdąkać. Potem skrzypce zagrały długą, płynną nutę.

Wszystkie instrumenty zaczęły grać razem z Klarusiem. To była najpiękniejsza noc w sklepie. Bębenki stukały lekko, flet gwizdał, a klarnet prowadził melodię.

Nagle drzwi sklepu otworzyły się z lekkim skrzypnięciem. To mała dziewczynka o imieniu Zosia, która nie mogła spać, przyszła posłuchać muzyki. Usiadła na podłodze i słuchała z zamkniętymi oczami.

Kiedy melodia się skończyła, Zosia uśmiechnęła się. „To było piękne” – szepnęła. „Klarusiu, twój dźwięk jest wyjątkowy.” Klaruś poczuł ciepło w swoim drewnianym sercu.

Od tej nocy Klaruś grał co wieczór, a wszystkie instrumenty i Zosia słuchały. Zrozumiał, że każdy ma swoją melodię, która może uszczęśliwić innych.

A gdy księżyc wzeszedł wysoko, Klaruś zagrał swoją najcichszą kołysankę. Gwiazdy mrugały, a sklep muzyczny zasnął w błogiej ciszy. Dobranoc, Klarusiu. Dobranoc, gwiazdy.