Bajka o karmieniu kaczuszek

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka mała Zosia wybrała się z mamą do parku. W plecaku miała małą torebkę z ziarnami – specjalnym jedzeniem dla kaczek.

Nad stawem pływało mnóstwo kaczuszek. Jedne były białe, inne brązowe, a jedna miała zieloną głowę i pięknie błyszczała w słońcu. Zosia przyklękła na brzegu i wyjęła garść ziaren.

– Nie rzucaj od razu wszystkiego – powiedziała mama. – Kaczuszki lubią, gdy dajesz im po trochu. Wtedy każda ma szansę coś dostać.

Zosia posłuchała. Rzuciła kilka ziarenek na wodę. Najpierw przypłynęła jedna kaczuszka, potem druga, a za chwilę cała gromadka. Pływały wokół Zosi i cicho kwakały: „kwa, kwa, kwa”.

– One mówią dziękuję – uśmiechnęła się mama. Zosia poczuła się bardzo ważna. Każda kaczuszka dostawała po kilka ziarenek, a Zosia uważała, żeby nikomu nie zabrakło.

Nagle zza krzaka wybiegł mały chłopiec z wielkim bochenkiem chleba. Chciał rzucić go całego do wody. Zosia szybko powiedziała: – Nie! Chleb jest dla ludzi. Kaczuszki lubią tylko ziarna i specjalne jedzenie.

Chłopiec zdziwił się, ale odłożył chleb. Mama Zosi dała mu trochę ziaren z torebki. Razem karmili kaczuszki, a te kwakały radośnie. Zosia nauczyła się, że trzeba wiedzieć, co jest dobre dla innych.

Gdy ziarenka się skończyły, kaczuszki odpłynęły na środek stawu. Zosia była zmęczona, ale szczęśliwa. W domu umyła ręce, zjadła kolację i położyła się do łóżka. Przez okno widziała gwiazdy i słyszała ciche „kwa, kwa” z daleka. Zamknęła oczy i zasnęła spokojnie.