Bajka o skakaniu na skakance dla dzieci

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego dnia mały zajączek Feliks siedział na łące i patrzył, jak inne zwierzątka skaczą na skakance. Skakały wysoko i wesoło, a skakanka wirowała w powietrzu. Feliks westchnął: „Ja też chcę tak skakać!”.

Feliks pobiegł do domu i przyniósł swoją różową skakankę. Rozłożył ją na trawie i spróbował przeskoczyć. Niestety, zaplątał się w sznurek i upadł na miękki mech. „Oj, trudno” – powiedział i otrzepał futerko.

Przybiegła do niego wiewiórka Lila. „Feliksie, spróbuj wolniej. Najpierw machaj skakanką, a potem podskakuj, gdy dotknie ziemi.” Feliks słuchał uważnie. Zacząć machać, ale znów się pomylił. „Nie martw się” – powiedziała Lila – „każdy musi poćwiczyć.”

Feliks próbował dalej. Raz skakanka uderzyła go w ucho, raz owinęła się wokół nóżki. Ale nie złościł się. Z każdą próbą czuł się lepiej. „Jeszcze raz” – szeptał i podskakiwał.

Nagle, po wielu próbach, udało się! Feliks przeskoczył skakankę raz, potem drugi, a potem jeszcze trzeci. Skakał coraz wyżej, a różowa skakanka wirowała wokół niego jak wstążka. „Umiem! Umiem!” – krzyczał z radością.

Lila klaskała, a inne zwierzątka przybiegły popatrzeć. Feliks skakał przez długi czas, aż poczuł, że nóżki mu się trzęsą. Usiadł na trawie, ciężko dysząc. „Jestem zmęczony, ale bardzo szczęśliwy” – powiedział.

Wieczorem mama zajączka pogłaskała Feliksa po główce. „Jesteś dzielny, że próbowałeś tak długo. Teraz czas spać.” Położyła go do łóżeczka i przykryła kocykiem. Feliks zamknął oczy i słyszał tylko ciche tiki-taki zegara.

Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Feliks pomyślał o swojej skakance i uśmiechnął się. Był taki spokojny. Wkrótce zasnął, a we śnie znów skakał wysoko, wysoko – aż do samego księżyca. Dobranoc, Feliksie. Dobranoc, mały skaczku.