Bajka o Kajtusiu i zaczarowanym kamyku

— Bajka do czytania —

Kajtuś miał siedem lat i mieszkał w małym domku na skraju lasu. Pewnego popołudnia, gdy bawił się w ogrodzie, jego stopa uderzyła o coś twardego. Schylił się i zobaczył błyszczący, niebieski kamyk. Kiedy go podniósł, poczuł przyjemne ciepło płynące od kamienia. To był początek niezwykłej przygody.

Kajtuś obejrzał kamyk ze wszystkich stron. Nagle usłyszał cichy głosik: „Jestem Kamyk Spełniający Życzenia, ale mam jedną zasadę: każde życzenie może dotyczyć tylko kogoś innego, nie ciebie.” Kajtuś zdziwił się, ale pomyślał: „Na pewno znajdę sposób, żeby go oszukać.”

Najpierw pomyślał o wielkiej czekoladzie dla siebie, ale kamyk pozostał zimny i milczący. Spróbował więc marzyć o nowym rowerze, ale znów nic się nie stało. Kajtuś westchnął i schował kamyk do kieszeni, czując się rozczarowany.

Następnego dnia w szkole jego kolega Tomek zapomniał drugiego śniadania. Kajtuś zobaczył, jak Tomek smutno patrzy na pustą ławkę. Wtedy pomyślał o kamyku i szepnął: „Chciałbym, żeby Tomek miał pyszną kanapkę.” Natychmiast na ławce Tomka pojawiła się świeża, pachnąca kanapka. Chłopiec uśmiechnął się szeroko, a Kajtuś poczuł ciepło w sercu.

Od tego dnia Kajtuś coraz częściej używał kamyka do pomagania innym. Gdy pani woźna była zmęczona, życzył jej kubka gorącej herbaty – i kubek się pojawił. Gdy mała Zosia płakała z powodu zgubionej lalki, Kajtuś życzył, by lalka wróciła – i lalka znalazła się w jej plecaku. Za każdym razem kamyk promieniał radością.

Pewnego wieczoru Kajtuś poczuł się smutny, bo sam nie miał niczego nowego. Ale kiedy spojrzał na uśmiechnięte twarze przyjaciół, zrozumiał, że ich radość jest też jego radością. Kamień przypominał mu, że największym darem jest dawanie, nie branie.

Nadszedł czas, by oddać kamyk dalej. Kajtuś schował go w starym pniu w lesie, myśląc: „Niech ktoś inny też nauczy się tej magii.” Wracając do domu, czuł, że nie potrzebuje już żadnych czarów – wystarcza mu serce pełne dobrych myśli.

Tej nocy w oknie Kajtusia zapaliła się mała lampka. Leżąc w łóżku, patrzył przez szybę na migoczące gwiazdy. Każda z nich wydawała mu się małym kamykiem światła, który przypominał o wczorajszej przygodzie. Przymknął oczy i wyszeptał: „Dobranoc, magiczny kamieniu.” I zasnął spokojnie, z uśmiechem na twarzy.