Bajka o jeżyku, który chciał być miękki

— Bajka do czytania —

W małym lesie, pod wielkim dębem, mieszkał mały jeżyk. Miał brązowe oczka i mnóstwo kolców na grzbiecie. Każdego dnia patrzył na miękkiego pluszowego misia, który leżał na parapecie w domku myśliwego i wzdychał.

Jeżyk myślał: „Gdybym tylko był miękki jak ten miś! Wtedy każdy chciałby mnie przytulić.” Przykro mu było, że nikt nie chce go pogłaskać, bo kolce kłują.

Pewnego dnia spotkał wiewiórkę. Wiewiórka zbierała orzechy. „Witaj, jeżyku! Masz takie śliczne kolce!” – powiedziała. Jeżyk zdziwił się: „Naprawdę? Myślałem, że są brzydkie.” „O nie! – zaśmiała się wiewiórka. – Dzięki nim nikt cię nie zje.”

Potem jeżyk spotkał zająca. Zając skakał po łące. „Hej, jeżyku! Twoje kolce są super! Kiedyś chciałem cię przytulić, ale się ukłułem, ha ha! Ale dzięki nim jesteś bezpieczny.” Jeżyk uśmiechnął się nieśmiało.

Nagle usłyszał cichy płacz. To mały ptaszek wypadł z gniazda i nie mógł wlecieć z powrotem. Jeżyk podszedł i powiedział: „Wdrap się na moje kolce, one cię utrzymają.” Ptaszek ostrożnie usiadł na grzbiecie jeżyka, a jeżyk powoli wspiął się na gałąź. Ptaszek wrócił do gniazda i zaćwierkał z radości.

Jeżyk poczuł, że jego kolce są naprawdę przydatne. Może nie są miękkie, ale pomagają innym i chronią jego samego. „Jestem wyjątkowy taki, jaki jestem” – pomyślał szczęśliwy.

Wieczorem jeżyk wrócił do swojego domku pod dębem. Na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy. Położył się na miękkim mchu, zwinął w kłębek i zamknął oczy. Cicho szumiał las, a jeżyk śnił o tym, jak pięknie jest być sobą. Dobranoc, mały jeżyku.