Bajka o jednorożcu, który zgubił iskierkę

— Bajka do czytania —

W Krainie Tęczowych Łąk, gdzie trawa mieniła się kolorami zachodu słońca, mieszkał mały jednorożec o imieniu Luna. Luna miała srebrzystą grzywę i biały, lśniący róg, który świecił w ciemności jak mała gwiazdka. Ale pewnego dnia, gdy Luna bawiła się nad strumieniem, jej róg przestał świecić. Iskierka, która dawała mu blask, po prostu zniknęła.

Luna była smutna. Bez iskierki czuła się zwyczajna i niewidzialna. Próbowała potrząsać głową, skakać na łące, a nawet tarzać się w stokrotkach, ale nic nie pomagało. Wtedy usłyszała cichy głos: – Dlaczego jesteś smutna, mała jednorożcu? To była Zosia, dziewczynka w różowej sukience, która mieszkała na skraju lasu. Zosia miała wielkie, ciekawe oczy i uśmiech, który rozjaśniał nawet najbardziej pochmurny dzień.

– Zgubiłam swoją iskierkę – wyszeptała Luna. – Bez niej nie jestem już prawdziwym jednorożcem. Zosia położyła dłoń na miękkiej grzywie Luny. – Może wyruszymy razem na poszukiwania? W lesie rosną zaczarowane jagody, które podobno potrafią przywrócić magię. Luna skinęła głową i ruszyły w stronę starego dębu, który stał na granicy lasu.

Szły długo, aż dotarły do polany pełnej złotych koniczynek. Tam spotkały starą sowę, która mrugała do nich jednym okiem. – Szukacie iskierki? – zapytała sowa. – Iskierka nie ginie, tylko się chowa. Spójrzcie w głąb siebie, a znajdziecie odpowiedź. Luna spojrzała na Zosię, a Zosia na Lunę. Nie rozumiały, co sowa miała na myśli.

Nagle zza krzaka wyskoczył mały zajączek. Kicał na trzech łapkach, bo czwarta bolała go od ciernia. – Pomóżcie! – zapiszczał. Luna bez wahania pochyliła głowę, a Zosia delikatnie wyciągnęła cierń z łapki zajączka. – Dziękuję – powiedział zajączek i pogłaskał Lunę po nosie. W tej samej chwili róg Luny lekko zamigotał.

– O! Widziałaś? – zawołała Zosia. – Twoja iskierka wraca! Luna poczuła ciepło w sercu. – Może iskierka pojawia się, gdy robimy coś dobrego? – zastanowiła się. Postanowiły iść dalej. Po drodze pomogły wiewiórce zebrać orzechy, a choremu ptaszkowi przyniosły wodę w liściu klonu. Za każdym razem róg Luny świecił coraz jaśniej.

Gdy wróciły na Tęczowe Łąki, słońce już zachodziło, malując niebo na pomarańczowo i różowo. Luna spojrzała na swoją grzywę – iskierka wróciła w pełni, a jej blask był cieplejszy niż kiedykolwiek. – Dziękuję, Zosiu – powiedziała Luna. – Dzięki tobie zrozumiałam, że magia nie tkwi w rogu, ale w dobrych uczynkach i przyjaźni.

Zosia przytuliła Lunę i szepnęła: – Jesteś najwspanialszym jednorożcem na świecie, z iskierką czy bez. Luna uśmiechnęła się, a jej róg rozświetlił całą łąkę, tworząc na niebie małą, błyszczącą gwiazdkę. Tej nocy obie zasnęły spokojnie, wiedząc, że prawdziwa magia mieszka w sercach tych, którzy potrafią być dobrzy dla innych.